FILM
Is het nog zinvol om 15 jaar na een eerste succes nog maar eens een verhaal in dezelfde franchise op de markt te gooien? Toy Story 3 is het bewijs dat het kan, maar dat heeft veel, zo niet alles met het talent dat Pixar in huis heeft te maken. Feit is dat Pixar met één vinger in de neus en een blok beton aan hun been nog steeds een straatlengte voorsprong houdt op alle concurrerende tekenfilmstudio's die ook maar enigszins iets doen wat computeranimatie heet; de maatschappij heeft nog geen enkele misser begaan en met Toy Story 3 wordt de lijn voortgezet. Enigszins tapt men voor de verhaallijn wel uit hetzelfde vaatje als die met de existentiële vrees van Jessie in Toy Story 2 van ooit obsolete te worden. Andy (John Morris) is anno 2010 groot geworden, en gaat volgende week naar de universiteit. Met zijn speelgoed speelt hij al lang niet meer, maar om de één of andere sentimentele reden houdt hij alles toch nog in een koffer in zijn slaapkamer netjes bij elkaar. De stukken speelgoed maken zich alvast op op een semi-permanent verblijf op de zolder, waar het zo kwaad nog niet is (er staat een oude tv en die vrolijke kerels van de kerstversiering zijn er), en wie weet haalt Andy hen op een dag weer boven als hij zelf kinderen heeft. Er ontstaat echter naijver wanneer Andy Woody (Tom Hanks) eruit pikt om als mascotte mee te gaan naar de universiteit, ten nadele van Buzz Lightyear (Tim Allen). De andere speelgoedstukken zijn daarvoor zo danig in hun gat gebeten  - plus dat ze na een ongelukkig misverstand in de vuilniszak eindigen - dat ze nog liever in de charity box kruipen waarin Andy's zusje Molly, intussen een tiener, haar ongebruikt speelgoed in deponeert om af te geven in het Sunnydale kinderdagverblijf.




In Sunnydale, feitelijk het voorgeborchte van de hel, lopen de zaken echter radicaal verkeerd: eerst lijkt het een absolute droomjob voor speelgoed: no owners mean no loss. Het lijkt wel alsof ze er de perpetuum mobile hebben heruitgevonden: wanneer de kinderen ouder worden en naar de grote school gaan, worden ze gewoon vervangen door andere kinderen, zo legt de purperen naar aardbeien ruikende knuffelbeer Lotso (Ned Beatty) de nieuwkomers uit. Het stukje dat hij er wijselijk heeft uitgelaten is dat de nieuwe speeltjes bestemd zijn voor het papklasje van de allerkleinsten, die niet bepaald zachtzinnig met hun speelgoed omgaan, en met onze vrienden allerlei ongein met verf, snot en kwijl uitspoken. Lotso zelf zit intussen met een handjevol vertrouwelingen in het hoogste klasje te genieten van de knuffels van de bedaardere kindjes. Met andere woorden: hij heeft de organisatorische piramide van de voedselketen in de hand en heeft zichzelf aan de top van de pikorde geplaatst. Sheriff Woody staat echter klaar om zijn onfortuinlijke vrienden ter hulp te snellen, en en passant heeft hij nog een interessant nieuw stekje gevonden om samen met zijn vrienden een nieuw leven te beginnen. Als ze voorbij Lotso geraken, natuurlijk.




Een film vol intelligente grapjes, verwijzingen naar de rest van de Pixarcatalogus, een kleurrijke fantasiewereld die tot ieders verbeelding spreekt, herneming van alle catchphrases uit de vorige films met een briljante nieuwe invalshoek, een lach, een traan én op de koop toe een Buzz Lightyear met een Spanish mode. Wat kan daar technisch gesproken nog bij komen? De studio uit Burbank doet zijn eigen reputatie weer eer aan en brengt opnieuw een film-met-een-boodschap waarin iedereen wel een stukje van zichzelf zal herkennen. Geen sequelitis zoals bij vele van de afgeleide Disneyproducten die op uiterst liefdeloze manier in een sweatshop in elkaar worden gedraaid, maar the real thing; de film draagt duidelijk opnieuw de stempel van bedenker John Lasseter, tegenwoordig de grote baas van de creatieve afdeling van het Disneyimperium, alhoewel hij de plaats in de regiestoel heeft overgelaten aan één van zijn compagnons de route, Lee Unkirch. Al van de openingsscène, een groots opgezette kinderfantasie waarin sheriff Woody zijn eeuwige vijand Mr. Potato Head (Don Rickles) bekampt in een duel met als inzet een trein vol trollenweeskindjes is het duidelijk dat alle drukwijzertjes van de Pixarstoomtrein in de rode zone wijzen en dat Unkirch precies de goede kadans te pakken heeft om de stoomlocomotief van de vorige sequel te laten voortdenderen.




Naast Tom Hanks en Tim Allen, die de draad van zoveel jaar geleden weer opnemen, en eigenlijk niet bijster gek moeten doen om hun karakter weer dadelijk op het juiste spoor te laten voortbollen, is het uitkijken naar enkele opmerkelijke bijrollen, zoals Michael Keaton die als de enige echte Ken, het lief van Barbie (Jodi Benson), zich eens mag uitleven als gepatenteerde narcistische antipatico die meent dat het middelpunt van het universum ergens door zijn endeldarm loopt, en Ned Beatty, die een ogenschijnlijk lieve grootva-troetelbeer met onder het laagje roze vernis een diep verbitterd karakter mag spelen, dat enigszins een beetje lijkt op Stinky Pete uit Toy Story 2 maar die toch op zijn eigenste wijze een meer diepgelaagde schurk is. Het is overigens verbazend dat de bedenkers met sprekend gemak een tiental nieuwe personages op de kijker loslaten, zoals de sombere clown Chuckles (Bud Luckey) en de arrogante egel Pricklepants (Timothy Dalton), die dadelijk in het Toy Story-universum passen en geen van allen inwisselbaar zijn. De liefhebbers van Pixar kunnen alweer op hun beide oren slapen en met de ogen dicht deze release aanschaffen, met misschien als enige inhoudelijke randopmerking dat er toch wel weer enkele scènes in zitten die de allerkleinste kijkertjes de stuipen op het lijf zullen kunnen jagen in dit verhaal waarin ook de dood, morbide verbittering en verlatingsangst hun plaats hebben.




Net als de personages is de verhaallijn van Toy Story, waarschijnlijk ook nog samen met de gemiddelde kijker, op pakweg 15 jaar ook mee volwassen geworden, en Unkirch en zijn team weten precies de vernieuwingen in een juiste dosering uit te schenken om nieuwe fans voor de franchise aan te trekken, zonder zich van de oorspronkelijke fanbasis te distantiëren. Wie doet hen dat na? De manier waarop met deze Toy Story 3 de verhaallijn blijkbaar definitief wordt afgerond is fijngevoelig, raakt net als bij Up precies de gevoelige snaar en betoont het nodige respect voor de franchise.

BEELD EN GELUID
De 4K-uitgave van Toy Story 3 behoort tot de sterkere catalogusreleases van Disney en Pixar. Omdat de film oorspronkelijk volledig digitaal werd geanimeerd en afgewerkt in hoge resolutie, vormt het UHD-formaat een uitstekende basis om de visuele kwaliteiten van de animatie optimaal tot hun recht te laten komen. Het beeld oogt uitzonderlijk scherp, met een indrukwekkende hoeveelheid detail in de texturen van speelgoed, kleding en omgevingen. De stoffen van Woody's kleding, de plastic oppervlakken van Buzz Lightyear en de talloze kleine details in Sunnyside Daycare worden met een precisie weergegeven die op Blu-ray minder uitgesproken aanwezig was. De toepassing van HDR zorgt voor een merkbare verbetering in contrast en kleurweergave. Pixar's kenmerkende kleurenpalet komt levendiger naar voren zonder onnatuurlijk te ogen. Primaire kleuren, zoals de pels van Lotso, zijn rijk en verzadigd, terwijl subtiele kleurnuances behouden blijven, ook in de meer nachtelijke scènes waarin Woody en compagnie proberen uit Sunnyside uit te breken. De film bevat talrijke scènes waarin fel zonlicht, kleurrijke speelruimtes en avondopnamen elkaar afwisselen, en de hogere dynamische reikwijdte zorgt ervoor dat zowel heldere als donkere delen van het beeld meer diepte krijgen. Zwartwaarden zijn diep en stabiel, terwijl schaduwdetails uitstekend zichtbaar blijven. Hierdoor ontstaat een beeldpresentatie die een sterk gevoel van driedimensionaliteit oproept, ondanks het ontbreken van een daadwerkelijk 3D-formaat. Ook de beeldstabiliteit is voorbeeldig. Omdat er geen sprake is van filmgrain of fotografische beperkingen, oogt het beeld voortdurend schoon, helder en referentiewaardig.  Compressieproblemen of zichtbare artefacten zijn niet aanwezig, waardoor de film een uiterst verfijnde en consistente presentatie krijgt van begin tot eind.




Op audiovlak biedt de 4K-uitgave een indrukwekkende Dolby Atmos-mix die de toch al sterke surroundervaring van eerdere uitgaven verder uitbreidt. De dialogen blijven altijd helder en perfect verstaanbaar, zelfs tijdens de drukste scènes. De frontsoundstage is breed en gedetailleerd, terwijl surroundkanalen voortdurend worden ingezet om de kijker midden in de actie te plaatsen. Vooral de scènes in Sunnyside Daycare profiteren van een levendige ruimtelijkheid, waarbij stemmen, spelende kinderen en omgevingsgeluiden de luisterruimte overtuigend vullen. Randy Newmans muziek klinkt rijk en warm, met een uitstekende spreiding over alle kanalen. Daarnaast levert de soundtrack een verrassend krachtig laag tijdens momenten van spanning en actie, zoals de ontsnappingsscènes en de sequenties rond de vuilnisbelt, waar het lage frequentiebereik voor extra impact zorgt. Het eindresultaat is een audiovisuele presentatie die uitstekend aansluit bij de technische perfectie van Pixar's animatie.

EXTRA'S
Al het leuke van de Blu-ray is weg: de bonusdisk is verschwunden. De Blu-raydisk start zoals gewoonlijk met enkele cross-promotionele trailers, waar je gelukkig met het top-menu van je Blu-rayspeler voorbij kan. Net als bij de vorige twee films begint de disk met Buzz Lightyear Mission Logs: The Science of Adventure (4:25), een filmpje met een educatief randje, waarin Buzz Hamm en Rex het belang bijbrengt van experimenten in de ruimtevaart. De kortfilm Toys! (6:39) toont ons hoe de makers hebben zitten nadenken over het concipiëren van het kinderdagverblijf en de horden nieuw speelgoed. Net zoals bij de andere Pixarfilms wordt de traditie weer hooggehouden om de hoofdvertoning te sieren met een voorfilmpje. Ditmaal heet het filmpje Day & Night (6:02) en het is een dialoogloze cartoon waarin twee figuurtjes elkaar zitten te bekampen. De disk bevat ook nog een screensaver.




CONCLUSIE
De combinatie van haarscherpe 4K-beelden, levendige HDR-kleuren en een meeslepende Dolby Atmos-mix maakt deze uitgave tot een referentietitel binnen het animatiegenre en een duidelijke stap vooruit ten opzichte van de reguliere Blu-ray. Voor liefhebbers van de film is dit zonder twijfel de beste manier om Toy Story 3 thuis te beleven, uiteraard buiten het feit dat het een ijzersterke film is.