FILM
Dr. Guy Luthan (Hugh Grant) werkt op de spoedafdeling van een openbaar ziekenhuis, maar heeft zicht op promotie tot professor aan de universiteit van New York. Op een dag krijgt hij bij de spoedgevallen een vreemde casus binnen: een kerel gewikkeld in cellofaan kan nauwelijks zijn zenuwen controleren, en sterft, kort nadat hij Guy om hulp heeft gesmeekt. Vreemd genoeg zijn alle laboratoriumtests negatief, en op de koop toe verdwijnt het lijk vòòr er een lijkschouwing kan plaatsvinden. Dr. Luthan begint te snuffelen, en vindt een reeks gelijkaardige gevallen, allemaal daklozen, die bovendien nog allemaal openstaande laborekeningen hebben uitstaan. Zijn gesnuffel maakt echter slapende honden wakker, en op een dag wordt er bij hem ingebroken. De ontvoerders laten een dosis cocaïne achter in zijn flat, en kort daarop wordt Guy gearresteerd, en prompt geschorst als arts. Zijn vermoedens blijken nochtans juist: de neuroloog Dr. Myrkin (Gene Hackman) gebruikt daklozen als medische proefkonijnen, en laat dan systematisch alle sporen verdwijnen. Guy wil de politie waarschuwen, maar zelfs zijn meest nabije vrienden blijken toch niet helemaal te vertrouwen.




Extreme Measures is niet alleen een goeie, klassieke, onderhoudende thriller, er worden enkele serieuze en fundamentele medische dillemma's in aangesneden, en dit zonder in medische vakterminologie verloren te lopen. Voor een thriller bevat de film zoveel nuances, dat je je zelfs in de motivatie van de bad guys kan inleven. Het scenario is buitengewoon coherent, en tegen het einde van de film aan vallen alle puzzelstukjes netjes in elkaar, zoals het hoort. Het camerawerk is vrij conventioneel en weinig baanbrekend, maar de acteerkunsten van de cast zijn buitengewoon goed. David Morse mag voor de zoveelste keer nog eens de generieke slechterik spelen, Gene Hackman vertoont zijn rol van dokter-met-een-godcomplex met veel pathos, en alleszins een stuk realistischer dan Kevin Bacon in Hollow Man, maar de show wordt gestolen door Hugh Grant, die met deze rol eindelijk eens - niet helemaal, maar kom - uit de sleur breekt van goedbedoelende stuntelende vrijgezel - denk maar aan Four Weddings And A Funeral, Notting Hill of Bridget Jones' Diary - en bewijst dat hij ook wel ernstigere rollen aankan, al mag hij - waarschijnlijk om zijn Engelse accent - weer om de haverklap het woord 'fuck' declameren. De film eindigt deze keer tenminste niet met een trouwpartij...




BEELD EN GELUID
Een eeuwigheid geleden bespraken we voor u de dvd, die vooral gekenmerkt werd door de twee verschillende beeldformaten op elke kant van de schijf en door het ontbreken van een 5.1-track. Dat euvel is nu verholpen.De Spaanse Blu-ray-uitgave, uitgebracht door Resen, moet je vooral zien als een degelijke presentatie van een film die nooit echt als visuele showpiece bedoeld was. Het beeld heeft een vrij natuurlijk filmisch karakter. De scherpte is netjes voor een productie uit de jaren negentig, met voldoende detail in gezichten, kleding en de ziekenhuisinterieurs, maar verwacht geen messcherpe, moderne HD-presentatie. Vooral in de donkere scènes is het beeld wat zachter en kan de aanwezige filmkorrel duidelijker naar voren komen. Dat past eigenlijk goed bij de sombere fotografie: veel scènes spelen zich af in ziekenhuizen, gangen en 's nachts, waardoor zwartniveau en schaduwdetail belangrijker zijn dan spectaculaire kleuren. De kleuren ogen over het algemeen natuurlijk en redelijk ingetogen. Het is dus geen transfer die probeert de film kunstmatig op te poetsen; de beperkingen van het oorspronkelijke materiaal blijven zichtbaar. De Spaanse release is bovendien een BD-25 met één schijf, waardoor je ook geen bijzonder royale opslagruimte voor de film hebt.




Op audiogebied is de Engelse DTS-HD MA 5.1-track de interessantste keuze. Die geeft de film een behoorlijk ruimtelijke presentatie, zeker in verhouding tot de 2.0-track, waarbij dialogen helder en verstaanbaar blijven en de muziek van Danny Elfman voldoende body krijgt. De surroundkanalen worden bij deze voornamelijk op dialoog en spanning gerichte thriller niet voortdurend spectaculair ingezet, maar zorgen wel voor een wat ruimere atmosfeer tijdens bijvoorbeeld ziekenhuis- en achtervolgingsscènes. Al met al is dit geen referentie-uitgave wat beeld betreft, maar de Spaanse Blu-ray levert wel een nette HD-weergave die de film aanzienlijk beter tot zijn recht laat komen dan een oude dvd. Vooral de originele DTS-HD MA 5.1-audio is hier een voornaam pluspunt.

EXTRA'S
Een trailer (1:53). Wie biedt meer? Niemand...

CONCLUSIE
Wie vooral op zoek is naar een betaalbare Blu-ray van Extreme Measures en niet per se naar een volledig gerestaureerde toptransfer, zal met deze Spaanse uitgave waarschijnlijk prima uit de voeten kunnen.