:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> GESLACHT DE PAUW, HET
GESLACHT DE PAUW, HET
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2005-06-12

SERIE
Bart De Pauw is een jonge Vlaamse en flink overroepen televisiemaker die al lang over zijn hoogtepunt - overigens niet alleen op artistiek gebied - heen is. In het verleden scoorde hij enkele bescheiden successen met Buiten De Zone, Schalkse Ruiters en als bedenker van De Mol - wat goed was voor de Gouden Roos op het tv-festival in Montreux - maar de laatste jaren gaat het steil bergaf met zijn carrière. Zijn laatste nieuwe zet waarmee hij hoopt zichzelf zo interessant mogelijk te maken is een docusoap over hemzelf en zijn bekakte familie. Het vehikel moet dienen om zijn tanende populariteit nog zo goed mogelijk op te krikken, en vooral om zo plat mogelijk te kunnen incasseren op zijn succes, zoals het pathetische typetje van de Man van Melle uit de Koekoekstraat nummer Tsjeventig in Melle (of was het nu Merelbeke?). De Pauw gebruikt daarbij compleet immorele technieken die door elke deontologische commissie inzake inhoud van televisieprogramma's stante pede en genadeloos zouden worden afgeschoten, en hij is er niet vies van om zijn familie, vrienden, collega's tot zelfs toevallige passanten voor zijn kar te spannen, als hij denkt dat hij daar maar beter van kan worden. Dat hij door zijn stupiede strapatsen zichzelf keer op keer straal belachelijk maakt, zal hem worst wezen; het is immers niet belangrijk wat men over hem zegt, dan wel dat er over hem wordt gesproken. Op elk society-feestje wurmt de irritante kwal zich voorbij de security, en hij plaatst zichzelf keer op keer ongevraagd in de schijnwerpers, tot de goulash die uiteindelijk van zijn carrière overblijft, zelfs de hond niet meer lust.



Voor alle duidelijkheid, de bovenstaande paragraaf is niet onze persoonlijke mening over Het Geslacht De Pauw, maar het is veeleer de indruk die De Pauw tracht op te wekken met zijn van a tot z gefingeerde docusoap. Hiermee veegt hij op een bijzonder on-subtiele manier de vloer aan met het genre, en richt vooral zijn pijlen op zijn collega-BV's zoals de Pfaffs en de Planckaerts, die bloedserieus menen dat de televisievervuiling die hun marginale families veroorzaken, voldoet aan de één of andere maatschappelijke behoefte, waarvan we nog altijd niet hebben uitgevonden welke dat dan wel zou mogen zijn. "On-subtiel" is daarbij misschien een slechte woordkeuze, want na het uitzenden van de eerste reeks van 11 afleveringen stroomden er daadwerkelijk reacties bij de VRT binnen van kijkers die niet konden geloven dat de immer sympathieke Bart De Pauw op een paar jaar tijd zo'n etterende zweer was geworden. Het zegt meer over de kijkers dan over Bart De Pauw dat deze het verschil blijkbaar niet kunnen maken tussen fictie en realiteit. Voor wie het dus nu nog altijd niet zou snappen, of de reeks nooit bekeken heeft: de familie die De Pauw opvoert, is helemaal zijn familie niet, en de reeks is één langgerekte uithaal naar het fenomeen van de docusoaps, die De Pauw op briljante wijze op de korrel neemt.



De verwarring werd initieel natuurlijk nog in de hand gewerkt door het feit dat de zogenaamde familieleden van Bart De Pauw vòòr de reeks, zeker voor de niet-theaterbezoekende medemens, nobele onbekenden waren. Allereerst is er Maaike (Cafmeyer), die de echtgenote van Bart speelt. Maaike is een koopziek Westvlaams wicht met een redelijk vurig temperament, die nogal gewoon is om haar mening eruit te flappen. Bart heeft twee broers: de jongere Benny (Claessens), een ziekelijk politiek correct kneusje, die het hotelleventje van thuis gewoon is en geen enkele moeite doet om in die situatie verandering te brengen. Diametraal daar tegenover staat oudere broer Tom (Waes), een crapuleuze crimineel die zich altijd aan het inlaten is met zaken die flink over de wettelijke schreef gaan. Bovendien is Tom het prototype van een arrogante klootzak tegenover zijn vriendin Tine (Tine Van den Wyngaert), een ongelofelijk naïef schaapje dat onder alle omstandigheden de uitspattingen van Tom, waar ze onvoorwaardelijk verliefd op is, nog probeert goed te praten. En ook altijd present op het appel is de zeurende Limburgse buurman Willy, die zich met álles, maar dan ook álles, ongevraagd komt bemoeien.



De overige drie familieleden zijn dan weer in het werkelijke leven wél echt familie van Bart De Pauw: zijn zogenaamde moeder (Josée Van Causbroeck) is in werkelijkheid zijn schoonmoeder, en de twee kleutertjes, Quinten en Amélie, die rondlopen, zijn naar verluidt ook van hem; kwatongen beweren echter dat De Pauw nog ergens een bastaardzoontje heeft rondlopen. Daarnaast passeren verschillende Bekende Vlamingen (BV's) mét of tegen hun zin de revue tijdens Barts onophoudelijke opmars door de wereld van glitter en glamour. Bart zelf is daarbij niet te beroerd om - ongetwijfeld tot grote verbazing van de toevallige passanten - zichzelf bewust belachelijk te maken, of het nu in een winkel is, voor een gevuld sportpaleis of op de operatietafel tijdens een aambeienonderzoek. Vele van zijn dergelijke gênante stunts zijn overigens al hiervòòr uitgehaald door zijn collega's op concurrerende zenders, met dat verschil dat ze het elke keer wél doodernstig meenden, terwijl Bart die kleine kantjes graag nog eens uitvergroot projecteert en zijn collega-BV's een spiegel voorhoudt, zo één van het type dat de rimpeltjes nog eens uitvergroot. Dus ja, Jean-Marie P. loopt inderdaad welgemeend met sponsorreclame op zijn kleren rond, en ja, Sergio Q. krijgt blijkbaar een orgasme als hij in de boekskes uitgebreid mag uitweiden over zijn aambeien. Als Bart echter zijn collega's uitlacht, is het niet snoeihard, maar eerder bedoeld als een schelmenstreek; de pijn wordt zeker verzacht door het feit dat hij ook zichzelf niet spaart - integendeel.



Alhoewel Bart De Pauw schijnt te beschikken over een onuitputtelijke creativiteit, siert het de man dat hij na twee seizoenen definitief een punt heeft gezet achter de reeks. Omdat veel mensen zich bij het eerste seizoen zoals eerder vermeld danig mispakt hadden aan het realiteitsgehalte, worden in seizoen twee alle registers der absurditeit opengetrokken. Dit geeft aanleiding tot alweer een reeks televisiemomenten die de geschiedenis zullen ingaan als klassiekers. Bart is er echter niet vies van om eens af te tasten hoe ver hij kan gaan, getuige daarvan de running gag over de nazi-cliniclown. Je moet het maar durven, ziekenhuispatiënten gaan lastig vallen met de vraag of ze toevallig in hun kamer Juden versteckt hebben. Sommige mensen vonden die grap gewoon smakeloos, maar uw nederige dienaar-recensent heeft er zich alvast te pletter mee gelachen. Als docusoap lijkt dit allemaal inderdaad een rommeltje, waarbij ook de geluids- en beeldtechnici regelmatig in de klappen moeten delen, en ei zo na er het leven bij laten wanneer Bart voor het eerst mee gaat jagen. Maar geloof ons maar gerust als we zeggen dat Bart De Pauw elke gag in deze reeks meticuleus heeft getimed. De man is overigens obsessief bezig met de details: van Bart is bekend dat hij een grote verzamelaar is van filmmuziek. Elke aflevering opnieuw slaagt Bart erin om door de gepaste fragmenten te gebruiken, onder meer uit Star Wars, Harry Potter en een flink aantal fragmenten uit Chocolat, de emoties nog een beetje scherper af te lijnen. Het overdadige gebruik van muziek is overigens de reden waarom De Pauws eerdere hit, Buiten De Zone, vooralsnog niet op dvd verschijnt: de rechtenkwestie geraakt kennelijk niet uitgeklaard.



In een tijdperk waarin de éne na de andere zogenaamd "komische" reeks onze schermen teistert, waarbij het hoekje van onze mondspieren nog geen millimeter verroert, is het een verademing om nog eens een dergelijke TV-reeks terug te vinden in de programmatie waar we elke week terug naar uitkeken, en waarbij de naschokken van ons middenrif tot minstens een half uur later zijn blijven natrillen. En al dit moois is nu vereeuwigd op dvd, in hetgeen wat wij geloven de eerste zelfstandige release van het bekende productiehuis Woestijnvis is. Ook voor de dvd's wordt de absurde humor doorgetrokken: zo vinden we - net als op de meeste Engelse dvd's - op de achterkant een schare schreeuwende en lovende kritieken op de reeks. Wanneer we deze echter nauwkeurig lezen, blijken deze onder meer afkomstig te zijn uit De Artsenkrant, het kleuterblad Zonnekind en The Delhi Observer (monkeyballs anyone?) De enige lovende recensie over de reeks komt uit De Standaard, maar als we de kleine lettertjes lezen, blijkt die over de laatste film van Clint Eastwood te gaan. Laten we dan nu maar eens de reeks de échte positieve recensie geven die ze verdient.




Pagina: 1 - 2 - 3 - 4
cover




Studio: Woestijnvis

Regie: Diversen
Met: Bart De Pauw, Maaike Cafmeyer, Josée Van Causbroeck, Tom Waes, Tine Van den Wyngaert, Benny Claessens, Quinten De Pauw, Amélie De Pauw

Film:
10/10

Extra's:
2/10

Geluid:
7/10

Beeld:
4/10


Regio:
0

Genre:
Satire

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
2004-2005

Leeftijd:
E

Speelduur:
742 min.

Type DVD:
SS-SL


Beeldformaat:
1.78:1 anamorfisch PAL

Geluid:
Vlaams Dolby Surround 2.0

Ondertitels:
Nederlands (sporadisch, vast)
Extra's:
• 40 minuten verwijderd materiaal (seizoen 2)

Andere recente releases van deze maatschappij