:: BESPREKINGEN ::
DVDInfo.be >> Bespreking >> CLOSER
CLOSER (BLU-RAY)
Bespreking door: Werner - Geplaatst op: 2008-07-28
FILM
Alice Ayres (Natalie Portman) is nog maar net uit Amerika naar Groot-Brittanië overgewaaid, of ze ondervindt al aan den lijve dat - in tegenstelling tot de Amerikanen - de Britten links rijden en voetgangers dus eerst naar rechts moeten kijken bij het oversteken. Ze wordt naar het ziekenhuis gevoerd door de knappe schrijver Dan Wolfe (Jude Law), waarbij de vonken onmiddellijk overspringen. Alhoewel, "schrijver" is wat veel gezegd; Dan schrijft overlijdensberichten voor de krant, wat misschien net iets interessanter is dan filmbesprekingen, maar dat toch niet veel aanzien geniet. Alices redelijk complexloze aanpak is kenschetsend voor haar beroep: ze is stripteasedanseres. Ze trekt bij Dan in en wordt zijn muze wanneer hij een eerste ernstig boek probeert te schrijven dat partieel gebaseerd is op haar leven. Wanneer er een foto moet worden genomen voor de achterflap van het boek, komt Dan in contact met de knappe fotografe Anne Cameron (Julia Roberts), met wie hij onmiddellijk begint te flirten. Om niet toe te moeten geven aan zijn gevoelens voor haar, houdt Dan een nachtelijke en erg seksueel getinte chatsessie, waarbij hij zich voor haar uitgeeft. Zo komt "Anna" in contact met een dermatoloog, Larry (Clive Owen), die hij uitnodigt voor een seksdate. Bij de ontmoeting merken Anna en Larry dat ze het slachtoffer zijn geworden van een onsmakelijke practical joke met Dans signatuur, maar toch slaat uiteindelijk de vlam over en trouwen ze. Dan raakt echter niet van zijn obsessie over Anna verlost, waarbij hij keer op keer op Alices hart trapt. Alice pakt haar spullen en gaat terug in een nachtclub werken waar ze op een avond Larry ontmoet die de ontrouw van zijn vrouw niet kan verkroppen, en daardoor ook door Alice geobsedeerd geraakt.

"Have you ever seen a human heart? It looks like a fist covered in blood..."

Het is te gemakkelijk om Closer af te doen als het zoveelste piece of snot. Na Angels In America komt Mike Nichols nog maar eens op de proppen met de verfilming van een toneelstuk over zijn geliefde thema: vechtende koppels. De geschetste vierhoeksverhouding is een psychologische studie over moderne relaties, met als bijzondere invalshoek het observeren van de verschillende aspecten van ontrouw en hoe jaloezie kan omslaan in een ziekelijke obsessie. Nichols slaat geregeld en zonder aankondiging een paar jaar over - wat alleen aan de coiffuur van Natalie Portman te zien is - waardoor je er als kijker de aandacht bij moet houden. Uiteindelijk komt de regisseur tot de merkwaardige conclusie dat, alhoewel de relaties steeds meer op los zand gebouwd worden en willekeurig lijken te zijn - Alice's eerste woorden tegen Dan, tevens de eerste dialoog in de film, zijn niet toevallig "Hello, stranger!" - de verhoudingen tussen de vier hoofdpersonages hoe langer hoe meer een zaak van leven of dood worden. De toneeloorsprong straalt overigens van deze film af: de dialogen zijn stroef en redelijk onnatuurlijk, maar ze zijn toch redelijk poignant en flink gekruid en er zijn maar vier noemenswaardige hoofdpersonages. Al de rest zit er als filler material bij. De personages houden zich voornamelijk onledig met elkaar erg seksueel beladen verwijten naar het hoofd te slingeren. We kunnen ons dan afvragen wat het realiteitsgehalte van Closer is als het de voornaamste bekommernis der bedrogen echtgenoten is om elkaar tot in de kleinste seksuele details uit te horen over hun wederzijdse slippertjes. Opmerkelijk is dat de film slechts één scène bevat waarin de vier hoofdrolspelers tegelijkertijd te zien te zijn (tijdens de vernissage van Anna) waarin ze dan nauwelijks iets zinnigs zeggen. De verwrongen ideeën die de vier personages krijgen als gevolg van redelijk persoonlijk gekruide informatie uit tweede hand, maakt dat ze elkaar slecht menen te kennen. In plaats van een comedy of errors wordt het op de duur één amalgaam van opgekropte frustraties, onbeantwoorde liefdes, morele chantage en overspel à gogo, zodat de personages emotioneel geen stap closer bij elkaar geraken.

In 1997 is dit stuk van Patrick Marber met veel succes in Londen op de planken gebracht, waarbij Clive Owen de rol van Dan vertolkte. Diezelfde Clive Owen heeft een veel memorabelere kluif aan zijn rol als Larry die gaandeweg onder zijn stijfburgerlijke - we aarzelen bij dat woord even om de vergelijking met Harry Potter te maken - doktersjas meer en meer trekjes begint te vertonen van een zieke pervert die graag tot elke prijs de situatie naar zijn hand zet. Owen vertolkt overigens niet het enige onsympathieke personage: met geen van de vier acteurs kan je echt sympathiseren en de negatieve kritiek over de film is dan ook gedeeltelijk te wijten aan de onmogelijkheid om ook maar enige sympathie te voelen voor de personages. De manier waarop ze alle vier hun rol invullen, valt buiten elke verdenking. Natalie Portman komt én geloofwaardig over als het onderdanige, psychologisch geremde speelgoedje van Dan, én als seksuele dominatrix tegenover Larry. Portman staat er overigens voor bekend dat ze zeer selectief is in haar rollen, maar wat ze hier neerzet staat mijlenver af van het brave Padmé-imago uit Star Wars. Alhoewel, de scène waarin ze stript voor Clive Owen - ze heeft de uiteindelijke versie niet gehaald -  bewijst dat ze als actrice niet zomaar inwisselbaar is met het eerste het beste leeghoofdig snolletje. Portman gedijt het best in rollen die intellectueel wat uitdagender zijn en waarin ze zich rijper kan voordoen dan ze in feite is en dan is deze Closer wel gesneden koek. Voor één van haar volgende rollen, in V For Vendetta, zag ze er zelfs geen graten in om haar weelderige lokken te laten millimeteren, wat kenmerkend is voor de inzet waarmee ze haar job als actrice benadert.

Het blijft echter wachten op artistieke erkenning. Natalie Portman greep bij de laatste Oscaruitreiking - net als Clive Owen overigens - naast de Oscar voor beste bijrol. Terecht? Closer bij het kruim van de absoluut beste films van het afgelopen jaar rekenen is misschien wat overdreven en Mike Nichols heeft wel wat van een pretentieuze prediker die zich niet verwaardigt om een moreel antwoord te formuleren op de vragen die hij stelt. Mijn tenen krommen nog altijd bij de herinnering aan The Graduate, één van de meest pompeuze stukken cinema waarmee ik ooit mijn netvlies vervuild heb. Het toevoegen van een twister ending aan de film lijkt bovendien eerder ingegeven door de modegril van het moment. De voornaamste verdienste van Closer is dat het een eerlijke poging is om de acteurs hun talent te laten bewijzen. Dat is al heel wat op zich.

BEELD EN GELUID
Closer beschikt over een goeie beeldtransfer, scherp en afgemeten maar ook zeer koud en troosteloos qua kleurenpalet. Londen ziet er als een troosteloos hellhole uit en afgezien van felle neonverlichting in de stripclub zit de hele film onder een grijze waas, een ondertoon die qua stijl erg bij de film zelf past. Echte problemen zijn er niet te merken, behalve dan in één scène waarin er op een pier bij de zee een valse noot zit in de vorm van een lelijk moiré-artefact in het hekwerk. De dvd bevatte veel meer van deze narigheden, onder meer in de zonneblinden van Clive Owens kantoor, maar die zijn voor het grootste deel opgeveegd. Eén vervelende zaak is wel dat er gebruik gemaakt wordt van de multi angle-optie om de chatsessie tussen Owen en Law in vier verschillende talen (Engels, Frans, Italiaans en Russisch) weer te geven en dat er dan bij onze Samsung BDP-1400 een vervelend icoon op het scherm blijft staan. Als je wat met de multi angle-button speelt, merk je bovendien een licht verschil in framing tussen de verschillende hoeken. Closer is een dialoogfilm en maakt niet danig extensief gebruik van surrounds óf subwoofer, waardoor de PCM-audiotrack evenals de Dolby Digital 5.1-track perfect de dialogen laten weerklinken. Eén keer heeft de surround ons zelfs verrast, namelijk in een scène waarin er in de achtergrond een vliegtuig opstijgt. De soundtrack wordt goed weergegeven, alhoewel we daarbij de kanttekening moeten maken dat deze feitelijk uit maar één muzieknummer bestaat.

EXTRA'S
Het bonusmateriaal op deze release beperkt zich tot een muziekvideo van Damien Rice en een handjevol trailers.

CONCLUSIE
Closer is een voorbeeld van hoe een mediocre film op niveau kan worden getild door het niveau van zijn acteurs, waardoor hij toch nog uit kan groeien tot een interessante karakterstudie. Verwacht echter niet te veel star power in deze film, want het is en blijft een harde noot om te kraken. Wie de film enkel wil bekijken om Natalie Portman in haar ondergoed te zien dansen, laat zich wellicht beter uitdagen door de eerste de beste softpornofilm. De Blu-raydisk is in alle opzichten vergelijkbaar met de dvd-release, zij het met een iets beter beeld.




cover




Studio: Sony Pictures HE

Regie: Mike Nichols
Met: Natalie Portman, Jude Law, Julia Roberts, Clive Owen

Film:
8,5/10

Extra's:
1,5/10

Geluid:
8,5/10

Beeld:
9,5/10


Regio:
B

Genre:
Actie

Versie:
Benelux (NL)

Jaar:
2004

Leeftijd:
12

Speelduur:
106 min.

Type DVD:
SS-SL


Beeldformaat:
1.85:1 HD

Geluid:
Engels PCM 5.1
Engels Dolby Digital 5.1
Italiaans PCM 5.1
Italiaans Dolby Digital 5.1
Frans Dolby Digital 5.1
Russisch Dolby Digital 5.1
Engels audio-descriptief Dolby Surround 2.0


Ondertitels:
Nederlands, Engels, IJslands, Spaans, Pools, Italiaans, Sloveens, Koreaans, Turks, Bulgaars, Frans, Kroatisch, Portugees, Tsjechisch, Fins, Arabisch, Hebreeuws, Chinees, Hongaars, Noors, Deens, Roemeens, Grieks, Zweeds, Hindoestaans, Engels CC
Extra's:
Muziekvideo Damien Rice "The Blower's Daughter"
• Trailers

Andere recente releases van deze maatschappij