FILM
Maren (Sandra Hüller), Robert (Max Riemelt) en Volker (Ronald Zehrfeld) leven in een ménage-a-trois in de DDR. Of toch tot voor kort, want de DDR is opgehouden te bestaan. De Oostduitsers hebben nog drie dagen om hun Ostmarken in te wisselen voor de Westduitse D-Mark, zij het dat ze er een koers twee-voor-één voor krijgen. De oude briefjes worden ingewisseld, maar er is in Oost-Duitsland geen geschikte installatie om het oude geld te verbranden, en daarom wordt het in een bunker in de buurt opgeslagen. Wanneer het drietal merkt dat er bestelwagens op en af de bunkers rijden waar ze als kind nog hebben in gespeeld, groeit het verlangen om eens een kijkje te gaan nemen. Met behulp van een corrupte bewaker, die de andere bewakers vooral helpt met tijdens de diensturen naar het voetbal te laten kijken, sleept het drietal enkele jute zakken vol Ostmarken naar buiten. Theoretisch zijn ze dus schatrijk, maar in de praktijk hebben ze dus nog maar drie dagen om het geld erdoor te draaien.




Daarom bedenken ze een listig plannetje, waar ze al hun buren bij betrekken: ze kopen met de Ostmarken alle lokale winkels leeg, om dan de goederen in West-Duitsland die te verpatsen voor Westmarken. De grenzen staan toch open, en het garagecomplex van hun appartementsgebouw lijkt dan ook in de kortste keren op het depot van de Mediamarkt. En ook dat is nog niet genoeg: diplomaten hebben klaarblijkelijk nog een week langer om de Ostmarken in te wisselen, dus kopen ze nog een paar apparatsjiks om die voor vijf procent van de winst wel willen meewerken aan de gigantische witwasoperatie.




En dan vraagt u zich af hoe lang deze zwendel kan blijven duren. Het antwoord is: niet lang. Er zitten tussen de Oostduitse bankbiljetten namelijk ook briefjes van 200 en 500 Mark bij, biljetten die nooit in omloop zijn geweest, maar die werden gedrukt voor de Grote Dag waarop Oost-Duitsland het westen onder de voet zou lopen (de dag die uiteraard nooit gekomen is). Wanneer dochterlief Dini (Lotte Shirin Keiling) een reuze-teddybeer koopt met een briefje van 200 Mark, gaat de bal aan het rollen, en in no time staat de politie voor de deur. Alleen is het geen werk om een proces aan te spannen tegen de 43 ex-inwoners van de DDR, die beweren dat ze volgens de wet van de DDR hebben gehandeld en als volk datgene hebben teruggenomen wat van het volk is. Alarmerender is dat een deel van de harde Westerse valuta plots verdwenen zijn. Wie is er mee weg?




De tragikomedie Zwei Zu Eins was bij onze Oosterburen een regelrecht schot in de roos, drijvende op de nimmer aflatende Ostalgie-hype. Het verhaal zelf is verzonnen, maar het feit dat er heelder zakken Oostduits geld uit de depots waar ze werden opgeslagen, zijn verdwenen, is dan weer berust op harde feiten. De Berlijnse regisseuse Natja Brunckhorst, ooit nog actrice in de titelrol van het drugdrama Christiane F., Wir Kinder Vom Bahnhof Zoo, brengt ons een mengeling van echte feiten en fantasie, en doet dat op zo'n gortdroge manier zoals alleen de Duitsers dat kunnen. Je hoopt natuurlijk uiteindelijk dat onze goedzakkige protagonisten met het geld wegkomen, en of dat lukt, komen we pas helemaal op het einde te weten. Brunckhorst trapt niet in de val om hier grootste politieke statements aan te verbinden, de film is gewoon een hoop belevenissen van Oostduitsers die graag snel rijk wilden worden. Moet kunnen, toch?

BEELD EN GELUID
De lokale versie van The Searchers werd enkel op dvd uitgebracht. Voor deze Blu-ray moeten we (uiteraard) naar Duitsland, waar we op het label van Al!ve deze prent terugvinden in een mooie transfer met smaakvolle kleuren, die - enigszins tegen de verwachtingen - Oost-Duitsland als een kleurrijk gehucht afschildert waar u zo op wandelvakantie wil gaan. Het contrast is niet overdonderend maar toch voldoende, en er zitten geen artefacts in het beeld. Er worden enkele leuke visuele trucjes uitgehaald met closeups van de briefjes Ostmarken, en die blijven overeind. Het geluids is enkel te beluisteren in een Duitse DTS-HD MA 5.1-track die af en toe leuke surrounds biedt, zoals wanneer de Ossies massaal met de auto naar het Westen trekken om hun kersvers gekochte waren aan de man te brengen.




EXTRA'S
De schijf bevat naast een korte making of-documentaire (13:18) van redelijk promotionele aard, ook nog cross-promotionele trailers. Als gimmick krijgt u er echter ook nog een vals briefje van 100 DDR-Mark bij.

CONCLUSIE
Zwei Zu Eins is lachen met onze oosterburen, en u moet een beetje germanofiel zijn om de film ten volle te appreciëren. Hoe dan ook gefundenes Fressen voor Liebhabers van Ostalgie.