FILM
Mixed Martial Arts is een gevechtssport (nu ja...) waarbij álle stijlen zijn toegelaten: een worstelaar tegen een karateka of een judoka tegen een bokser... alles is mogelijk, zo lang er maar meppen worden uitgedeeld. Amateurworstelaar Mark Kerr (Dwayne Johnson) wijt het succes van de sport aan de spektakelwaarde die door dit gebrek aan regels wordt veroorzaakt. Zelf heeft hij anno 1999 nog geen enkele kamp verloren, maar hij slikt opiaten in industriële hoeveelheden, omdat het feit dat ze the living snot uit zijn lijf slagen, gepaard gaat met de nodige pijn. Zijn relatie met zijn vriendin Dawn (Emily Blunt) kent om het beleefd uit te drukken pieken en dalen, en vooral als Mark zichzelf heeft ingespoten met pijnbestrijdingsmiddelen is hij even aanspreekbaar als een zombie.




Het komt dan ook pijnlijk uit dat hij tijdens een wedstrijd in Japan KO wordt geslagen, zij het dat het resultaat betwistbaar is, want zijn tegenstander, de Rus Igor Vovchanchyn (Oleksandr Usyk), heeft, toen Mark al neer was, hem nog enkele kniestoten op zijn hoofd verkocht. De wedstrijd wordt achteraf als onbeslist geregistreerd, maar Marks vertrouwen is helemaal naar de vaantjes, en hij neemt een overdosis. Zijn sparring partner Mark Coleman (Ryan Bader) probeert hem weer op het juiste pad te krijgen, maar dat komt zijn relatie met Dawn niet ten goede. En daarnaast: hoe lang denkt Mark Kerr nog dat hij een beroep kan maken van zijn gezicht in elkaar te laten slaan?




Met The Smashing Machine probeert regisseur Benny Safdie een rauw en intiem portret te schetsen van MMA-legende Mark Kerr. Centraal staat een compleet onherkenbare Dwayne Johnson, die niet alleen hier een andere rol speelt dan de actie-of comedyheld die we van hem gewoon zijn, maar een opvallend eloquente, diepgravende rol levert en er nog mee wegkomt ook. Als Kerr toont hij niet alleen fysieke kracht, maar vooral kwetsbaarheid: een man die worstelt met verslaving, roem en een destructieve relatie. Johnsons transformatie is zonder twijfel het sterkste element van de film en werd door critici vaak geprezen als een van zijn beste prestaties tot nu toe. De film laat niet alleen de brute gevechten zien, maar ook de mentale en emotionele tol die de sport eist. De relatie met zijn partner, gespeeld door een magistrale Emily Blunt, vormt daarbij een belangrijk maar soms onderontwikkeld narratief.




Af en toe denk je naar een documentaire te kijken, en het is een feit dat Safdie er in slaagt om de film ook aantrekkelijk te houden voor mensen die geen hoge pet ophebben van het MMA-circus. De gevechtsscènes zijn met de nodige ongepolijste stijl geloofwaardig en intens, maar af en toe nemen ze wel de vaart uit de film. Hierdoor voelt het geheel soms fragmentarisch en minder meeslepend dan het zou kunnen zijn. Wat The Smashing Machine echter interessant maakt is dat het geen typische "underdog"-sportfilm is, maar een somber en eerlijk portret van een man die ten onder dreigt te gaan aan zijn eigen ambitie. De film mist af en toe een beetje focus, maar - excuseer de woordspeling - Johnson levert hier een krachttoer.




BEELD EN GELUID
Naast de Benelux-Blu-ray kan u een losse 4K-versie vinden in de States. Op een paar historische opnames in 1.33:1 van videokwaliteit na krijgen we een mooie transfer in 1.78:1 met een kleurpalet dat wat naar het geel en bruin is getweakt. De 4K-versie biedt technisch gezien een sterke presentatie, maar wijkt duidelijk af van wat je misschien verwacht van een typische "showcase"-UHD. De film heeft een zeer bewuste visuele stijl: rauw, realistisch en soms bijna documentair. Dat vertaalt zich in een beeld met relatief vlakke contrasten, een zichtbare filmkorrel en een scherpte die niet altijd maximaal wordt uitgespeeld. Dit alles is geen tekortkoming van de transfer zelf, maar een artistieke keuze die de fysieke en emotionele hardheid van het verhaal moet versterken - Safdie vertelt er in zijm audiocommentaar alles over. We krijgen hier een Dolby TrueHD Atmos7.1.4-track die wellicht niet als effectgedreven spektakel overdondert met zijn subwoofer, maar vooral tracht een geloofwaardige akoestiek te krijgen. De dialogen blijven helder verstaanbaar, en het gebruik van het bloedmooie Limelight van The Alan Parsons Project op de aftiteling is de kers op de taart.




EXTRA'S
De extra’s op de 4K-uitgave van The Smashing Machine zijn inhoudelijk interessant, maar blijven qua omvang en diepgang eerder bescheiden. Eerst is er een audiocommentaar van regisseur Benny Safdie, dat waarschijnlijk de meest waardevolle extra is. Dit soort commentaartracks biedt doorgaans veel inzicht in de totstandkoming van de film, de regiekeuzes en de samenwerking met acteurs zoals Dwayne Johnson en Emily Blunt.  Daarnaast bevat de schijf de making-of featurette What It Means to be a Fighter: The Smashing Machine (25:08). Deze richt zich op het productieproces en de fysieke en mentale voorbereiding die nodig was om het verhaal van MMA-vechter Mark Kerr overtuigend neer te zetten. Een opvallende, meer technische extra is de 16mm Camera Test (9:09). Die is vooral interessant voor filmliefhebbers, omdat het inzicht geeft in de gekozen visuele stijl en het gebruik van filmformaten. Het helpt verklaren waarom de uiteindelijke film die rauwe, korrelige uitstraling heeft die ook in de 4K-presentatie zichtbaar is. Dan zijn er nog 2 verwijderde scènes (6:38) en vindt u in de zijsleeve zes postkaarten.

CONCLUSIE
De 4K van The Smashing Machine biedt een betere ervaring dan de Blu-ray, en blijft een mooie inspanning van Dwayne Johnson om mee te spelen in een "ernstige" film.