FILM
Na de moord op zijn vrouw en de brutale verkrachting van zijn dochter Carol (Robin Sherwood), hetgeen we in Death Wish zagen, probeert Paul Kersh (Charles Bronson) in Los Angeles zijn leven weer op de rails te krijgen. Hij heeft zelfs een nieuwe relatie met reportster Geri Nichols (Jill Ireland), en hij staat op het punt haar ten huwelijk te vragen. Bliksem slaat nooit twee keer op dezelfde plek in, maar bij Kersh is het prijs: vijf street punks overvallen hem in zijn huis, slaan hem neer, verkrachten en vermoorden de huishoudhulp Rosario (Silvana Gallardo) en ontvoeren zijn labiele dochter, die net weer uit de psychiatrische instelling is. In een vluchtpoging wordt ze gespietst op een hek. Natuurlijk slaan weer alle stoppen door bij Kersh, en hij neemt zijn leven van burgerwacht weer op. Alleen is het hem deze keer niet zozeer te doen om de burgers een gevoel van veiligheid te geven, maar om specifiek de vijf daders rekenschap te geven van hun daden.




De politie van Los Angeles heeft echter een goed geheugen, en ze herinneren zich dat er ooit een soortgelijke vigilante aan het werk was in New York. Uitgerekend detective Frank Ochoa (Vincent Gardenia), die de moorden van Kersh in de doofpot heeft gestopt in ruil voor diens stoppen met zijn activiteiten, wordt als expert naar Los Angeles gestuurd. Daar kan hij het niet laten om Kersh op de voet te volgen, en hij kan niet anders doen dan vaststellen dat hij weer op het moorddadige pad is ingeslagen. Toch gedraagt hij zich als objectieve bondgenoot van Kersh - en betaalt daarvoor met zijn leven.




Death Wish II is een compromisloze en rauwe sequel die uit hetzelfde vaatje tapt als zijn voorganger, maar waar de eerste film al indruk maakte met zijn morele ambiguïteit en stedelijke spanning, durft dit vervolg nog een stap verder te gaan: harder, donkerder en zonder excuses. Charles Bronson belichaamt opnieuw de stille vastberadenheid van een man die alles heeft verloren en niets meer te verliezen heeft. Zijn minimalistische - kwatongen beweren het oppervlakkige - spel werkt hier juist perfect: elke blik, elke beweging draagt gewicht en dreiging. De film verspilt geen tijd met overbodige subtiliteiten en duikt meteen in een grimmige wereld waarin recht en onrecht pijnlijk door elkaar lopen. De regie van Michael Winner kiest niet voor nuance, maar voor impact, met schokkende en rauwe scènes die net de wanhoop en woede van Kersh weergeven.




Hoewel Death Wish II vaak even controversieel wordt gezien als zijn voorganger, dwingt de film je om na te denken over gerechtigheid, wraak en de grenzen van moraliteit. Het is cinema die schuurt, provoceert en blijft hangen. Voor liefhebbers van harde actiefilms met een duister randje is dit een must-see.

BEELD EN GELUID
Death Wish II is uitgebracht bij Vinegar Syndrome, die de uncut-versie hebben gerestaureerd en daar een donkere, rauw film van heeft uitgebracht waarin de achterbuurten van L.A. in al hun viezigheid worden getoond. Alhoewel de kleuren donker en somber zijn, bereikt regisseur Michael Winner hier precies mee wat hij beoogt. De vijf punks, waaronder een piepjonge Laurence Fishburne, worden één na één op bijzonder grafische wijze om zeep geholpen. Het beeld bevat wat grain, maar dat maakt alles des te filmischer, haast epischer. Er is een DTS-HD MA 2.0-mix die heldere dialogen biedt, maar qua ruimtelijkheid beperkt blijft. Toch verdient deze track zijn strepen door zo goed mogelijk het originele theatergevoel te benaderen, en er zit voorts nogal wat dynamiek in het knallen van de schoten.




EXTRA'S
Zowel de UHD als de bijhorende (regio A-)Blu-ray bevat opnieuw een audiocommentaar van de Charles Bronson-biograaf Paul Talbot, die zijn onderwerp jarenlang heeft bestudeerd en een meester is in het opdiepen van anekdotes rondom de legendarische acteur. De Blu-ray bevat daarnaast ook de iets meer gekuiste TV-versie (1:35:31) van de film, en voor de rest is het tijd voor interviews. In Pass (5:28) komt scenarist David Engelbach aan het woord, die aanvankelijk paste voor het script, maar uiteindelijk co-producent Menahem Golan zijn steun toezegde vooraleer die de rechten op de film had verworven. Working with Bronson (7:24) is een interview met acteur Robert F. Lyons, die in de film Fred McKenzie speelt, en hier herinneringen ophaalt aan de professionaliteit waarmee Bronson uitpakte. Dark Parts (8:10) interviewt actrice Robin Sherwood, die na de vorige film de rol van Pauls dochter Carol overnam, en bij de première paradoxaal genoeg zélf de film niet mocht zien omdat ze te jong was. Dan volgt nog Fights in the Theater (7:19), een bijdrage van Todd Roberts, zoon van executive producer Bobby Roberts, die zich de reacties op de film eertijds voor de geest haalde, alsook de controverse errond. Er is ook nog een trailer (1:57).




CONCLUSIE
Death Wish II is de tweede in een reeks van vijf films die vooral het visitekaartje van Charles Bronson zouden worden. De film sluit qua thematiek en toon naadloos aan op het eerste deel, en was in de eighties geen film voor gevoelige kijkertjes, alhoewel we in de 21e eeuw wel wat meer gewoon zijn.