FILM
Met de Olympische Spelen van 1984 in het vooruitzicht, heeft de helikopterdivisie van de politie van Los Angeles ingezet op de ontwikkeling van een nieuwe, geavanceerde aanvalshelikopter, de Blue Thunder, die in geval van nood achter de hand wordt gehouden om eventuele terroristen zoals op de spelen van München klein te krijgen. Agenten Frank Murphy (Roy Scheider) en Richard Lymangood (Daniel Stern), die net de moord hebben zien gebeuren op schepen Diane McNeely (Robin Brantos), worden gevorderd om de kolossale gevechtshelikopter te besturen, dit geheel niet naar de zin van de originele testpiloot, kolonel F.E. Cochrane (Malcolm McDowell). Cochrane en Murphy hebben nog samen in Viëtnam gediend, en kunnen omwille van een eerder incident elkaars bloed wel drinken. Tijdens de testvluchten ondervinden Murphy en Lymangood aan den lijve dat de aanwezige technologie zonder problemen kan worden aangewend om inbreuk te plegen op de privacy van de geobserveerde targets. Ze komen zo ook achter het bestaan van het geheime project Thor, waarmee enkele hooggeplaatste officiëlen in het raciaal verdeelde Los Angeles het vuur aan de lont willen steken, om een geldig excuus te creëren om Blue Thunder in te zetten.




The skies will never be the same. Of hoe een film na veertig jaar nog weinig aan actualiteitswaarde heeft ingeboet. John Badham stelt in deze film terechte vragen over hoe ver de overheid bereid is te gaan in het opgeven van privacy om terreur te bestrijden, en in welke mate daarbij collateral damage als acceptabel wordt beschouwd - de eerste scène waarin de Blue Thunder wordt gedemonstreerd op een simulatieterrein spreekt wat dat betreft boekdelen. In tegenstelling tot films als Firefox en tv-series als Airwolf blijft Badham mijlenver weg van de traditionele jarentachtigkoudeoorlogsretoriek, en in plaats van een schimmige stereotiepe vijand zoals een stel dronken Russen op te voeren, wijst hij met de beschuldigende vinger naar de eigen hooggeplaatste machtsfiguren, die proberen hun macht te consolideren door een golf van angst te creëren. Waar hebben we zoiets nog recent gehoord?




Slechterik van dienst is Malcolm McDowell, die na de Viëtnam-oorlog feitelijk eerder voor de krijgsraad had moeten worden gesleept dan te worden bevorderd. Roy Scheiders karakter heeft dan weer last van posttraumatische oorlogsstress, en hij zit voortdurend te testen of hij intussen nog niet gek geworden is. Hier gaat Badham in zijn casting echter een beetje de platgetreden paden bewandelen, en maakt hij een karikatuur van bad guys en good guys onder de Viëtnamsoldaten, alhoewel ze allebei met evenveel gemak voor miljoenen schade aanrichten in het centrum van Los Angeles, weliswaar niet voor dezelfde zaak vechtend. Ook de afwikkeling van het verhaal, waarbij de twee tegenstanders het in een finale showdown tegen elkaar opnemen en je uiteindelijk weet dat er één van de twee in splinters gaat worden geschoten, is niet echt bijster origineel, maar wel zeer effectief.




Voor liefhebbers van luchtgevechten is Blue Thunder gesneden koek, ondanks de technische ongeloofwaardigheden zoals de merkwaardig stabiele camera die zonder de minste trilling al vliegend kan inzoomen op de magumbo's van de eerste de beste prostituée, maar door de haast Orwelliaanse benadering van de overheid als de alomtegenwoordige Big Brother krijgt de film toch een zekere inhoudelijke meerwaarde mee. Het mogelijke misbruik van een dergelijk krachtig wapen begint geleidelijk aan te dagen bij Murphy, die in eerste instantie evenzeer verblind is door al de technosnufjes die in het prototype aanwezig zijn. Uiteindelijk maakt Murphy op het einde van de film een radicale keuze over de wenselijkheid van een superwapen als Blue Thunder, maar hij heeft wel als prijs zijn morele maagdelijkheid moeten prijsgeven; hij is een redelijk man die vecht voor de goede zaak, met wie we als kijker allemaal kunnen sympathiseren, maar de situatie dwingt hem om het wapen te gebruiken tegen zijn scheppers. Go figure!




De bioscoopfilm zou in 1984 nog gevolgd worden door een gelijknamige televisieserie, die in de Verenigde Staten tegelijkertijd met deze versie op Blu-ray is uitgegeven. De paranoïde sfeer van de film straalde er echter niet op af, om maar te zwijgen van het feit dat er inhoudelijk enkele kunstgrepen moesten worden verricht om het verhaal na het dramatische einde van de film weer op de sporen te krijgen. Blue Thunder had tegen dan echter concurrentie gekregen van het superieure en met een veel groter budget gedraaide Airwolf, en de televisiereeks werd uiteindelijk na slechts 11 afleveringen genekt.

BEELD EN GELUID
Van Blue Thunder is nu - eindelijk - een 4K-versie verschenen bij Arrow, en deze versie moet het stellen zonder bijhorende Blu-ray. Arrow heeft - uiteraard - een nieuwe 4K-scan laten maken, die de goedkeurende stempel van John Badhgam heeft gekregen. Het is en blijft een oudere film, en de laatste paar beschadigingen zijn niet helemaal weg, maar we krijgen toch een betere presentatie dan de Blu-ray, met voornamelijk dan een dieper kleurpalet, te danken aan de HDR, en een beter contrast. Onder meer de details op de huidtinten zijn veel scherper, en ook de vele technische details aan het vliegend materieel komen beter over, maar er blijft nog wel een fijne laag grain over die het filmische karakter onderstreept. Er is een DTS-HD MA 5.1-track en een originele LPCM 2.0-sterotrack, maar voor een film met aerial combat voldoet deze laatste natuurlijk niet. De Blu-ray had eertijds een Dolby TrueHD 5.1-track, en je moet werkelijk je best doen om de verschillen te horen. Vooral de ruimtelijke effecten overtuigen, vanzelfsprekend, en met deze schijf doe je zeker geen miskoop.

EXTRA'S
Naast de extra's op de Blu-ray gaat Arrow gewoontegetrouw een stapje verder. Het retrospectieve audiocommentaar van John Badham, editor Frank Morriss en motion control supervisor Hoyt Yeatman is niet echt vernieuwend, maar liefhebbers van films met vliegend spul in zullen allicht wel aan hun trekken komen; verder leren we nog dat Badham zijn film flink heeft moeten aanpassen onder druk van Hollywood, en dat hij oorspronkelijk Murphy de rol van de slechterik wilde laten spelen, maar dat de scenaristen vonden dat een alomtegenwoordige geheime agenda van de overheid er bij het publiek beter zou ingaan. Er volgt dan een trio aan interviews: Flight Risk (13:45) laat regisseur John Badham aan het woord, A Rollercoaster Ride (12:41) de onderbenutte actrice Candy Clark, en Catching Up  (13:32) de eeuwige schurk van dienst Malcolm McDowell.




De driedelige documentaire Ride With The Angels: The Making Of Blue Thunder (44:45) bevat drie kwartier redelijk goed gestoffeerd documentairemateriaal, onderverdeeld in pré-productie, productie en post-productie. Onder meer regisseur John Badham, scenarist Dan O'Bannon en diverse crewmembers geven hun visie over het verschil tussen het scenario en de uiteindelijke film, het schieten van de luchtgevechten en de beslissingen in de montagekamer. Alleen zijn de acteurs van de film ondervertegenwoordigd: alleen hoofdrolspeler Roy Scheider heeft aan deze documentaire meegewerkt. De documentaire Building Blue Thunder (8:13) is redelijk inzichtelijk maar met acht minuten wat aan de korte kant. Een derde promotionele documentaire (8:26) uit 1983 blijft in wezen een uitgesponnen reclametrailer. Er volgt nog een uitgebreide scène (1:29) van de auto-achtervolging met Candy Clark, een trailer (1:31) en een fotogalerij.

CONCLUSIE
Blue Thunder is vooral voer voor nostalgici en voor liefhebbers van vliegend materieel. De film stelt enkele pertinente vragen over hoe ver we persoonlijke vrijheden moeten opgeven in ruil voor veiligheid, maar in de eerste plaats is Blue Thunder een actiespektakel dat op 4K goed tot zijn recht komt.