FILM
Professor Humbert (Jeremy Irons) is docent Frans, en in afwachting van het nieuwe academiejaar neemt hij voor de zomer zijn intrek in een kamer bij de weduwe Charlotte Haze (Melanie Griffith). De kamer lijkt niet meer dan een kruipruimte, maar Humberts motivatie om toch te blijven is Charlottes vroegrijpe dochter Dolores (Dominique Swain), 'Lolita' voor de vrienden, die maar al te graag hem (en elke man) rond haar vinger windt om haar zinnetje te krijgen. Charlotte is zowat een manisch depressieve versie van Hyacinth Bouquet, en staat sinds de dood van haar echtgenoot op scherp om een nieuwe man aan de haak te slaan. Ze ziet in Humbert de perfecte match, en na een pathetisch aanzoek trouwt hij met haar. Zijn werkelijke motief hiervoor is natuurlijk dat dit voor hem de enige mogelijkheid is om in Lolita's buurt te blijven. Wanneer Charlotte zijn dagboek vindt, waarin hij op weinig verhullende wijze beschrijft wat voor een domme koe hij zijn kersverse echtgenote wel vindt, springt ze voor een auto. Lolita is nu aan zijn voogdij overgeleverd, en ofschoon hun kennissenkring al snel begint te roddelen over hun toch wel erg bijzondere vorm van samenleven, wordt zijn obsessie voor haar nu pas volledig. Enerzijds houdt hij haar zo kort mogelijk aan de lijn, tegen haar groeiende drang naar onafhankelijkheid in, en anderzijds vreest hij dat elk moment de zedenbrigade bij hem over de vloer komt. En dan is er nog de obscure toneelschrijver Clare Quilty (Frank Langhella), die zijn spelletje doorziet en niets liever doet dan hem de stuipen op het lijf te jagen om zelf Lolita in te kunnen palmen.




We hebben de korte inhoud op de namen van de acteurs na gewoon kunnen overschrijven van de versie van Stanley Kubrick. Adrian Lyne vond vijftien jaar later dat de film een upgrade kon gebruiken, en aangeziens schandaalfilms zoals Indecent Proposal of Unfaithful zowat 's mans handelsmerk zijn, leek een remake van Lolita spek naar de bek van de regisseur, Wellicht ben ik nu aan het vloeken in de kerk, maar deze versie van Lolita is beter dan die van Kubrick. Deze film heeft een meer dramatische insteek, terwijl je bij Kubrick op gegeven moment denkt dat je naar een slapstick-circusvoorstelling aan het kijken bent. Het einde is ook een stuk anders en veel dramatischer, hetgeen beter bij de schandaalroman van Vladimir Nabokov past. In Australië kreeg de film uiteraard een 18+-label mee, niet dat er nog maar zoiets als een halve blote tiet te zien is, maar het onderwerp is in de huidige politieke context natuurlijk zeer controversieel.




De film is echter een gedurfde en esthetisch aangename verfilming van Vladimir Nabokovs controversiële roman. Lyne weet een bijzonder delicate balans te vinden tussen de morele complexiteit van het verhaal en een verfijnde, bijna dromerige visuele stijl die de kijker voortdurend intrigeert. Jeremy Irons levert een behoorlijk genuanceerde vertolking van professor Humbert, waarbij hij de innerlijke strijd, obsessie en tragiek van het personage voelbaar maakt zonder ooit in karikatuur te vervallen. Humbert is in deze versie nooit over het verlies van een jeugdvriendin heen gekomen, hetgeen zijn karakter de nodige nuance en geloofwaardigheid biedt. Dominique Swain brengt als aangebrande Lolita een opmerkelijke mix van onschuld en manipulatie, waardoor haar personage veel meer wordt dan een louter object van verlangen. Daarnaast draagt de doeltreffende muziek van grootmeester Ennio Morricone bij aan de emotionele impact van de film.




BEELD EN GELUID
We krijgen een 1.85:1-beeld dat vooral zeer soft aandoet. Lyne gaat nog net niet zover om zijn lens in te smeren met vaseline, maar hij kiest voor dromerige beelden die doorspekt zijn met zachte kleuren. De transfer oogt over het algemeen verzorgd en stabiel, zonder storende digitale artefacten of compressieproblemen. Het is een vooruitgang tegenover vorige dvd's, maar de grote middelen voor een restauratie werden op stal gelaten. Detail is degelijk maar niet uitzonderlijk; sommige shots ogen wat zachter, wat deels inherent is aan de oorspronkelijke fotografie en de gebruikte filters. Desondanks blijft het geheel filmisch en aangenaam, met een lichte korrelstructuur die behouden blijft en bijdraagt aan de authentieke look. De schijf biedt zowel een DTS-HD MA 5.1-surroundtrack als een LPCM 2.0-stereomix . De 5.1-track is subtiel en vooral gericht op sfeer, wat perfect past bij het intieme, dialoggedreven karakter van de film. Dialogen zijn helder en goed verstaanbaar, terwijl de muziek van Ennio Morricone mooi wordt uitgespreid over de kanalen en een belangrijke bijdrage levert aan de melancholische toon . Verwacht echter geen spectaculaire surroundeffecten of diepe bas: de mix blijft ingetogen en functioneel. Die subtiliteit werkt in het voordeel van de film, maar betekent ook dat de audiotrack technisch gezien niet tot de meest indrukwekkende behoort.




EXTRA'S
En eindelijk krijgen we eens een versie van Lolita met het bonusmateriaal dat de film verdient, zij het dat we er voor moeten uitwijken naar de Australische Via Vision-versie. De schijf bevat twee audiocommentaren, wat meteen een sterk punt is. Enerzijds is er het commentaar van regisseur Adrian Lyne, dat waardevolle inzichten geeft in de productie, de thematiek en de delicate aanpak van het bronmateriaal. Anderzijds is er een nieuwe track van filmcriticus Josh Nelson, die de film in een bredere context plaatst en thematisch analyseert. An Exhausting Film (42:41) bevat een interview met cinematograaf Howard Atherton, waarin hij ingaat op de visuele stijl en de technische uitdagingen van de film. Dan volgt het video-essay The Seduction of Humbert Humbert - Adrian Lyne's American Beauty: Lolita door auteur/criticus Kat Ellinger (28:01), waarin de film wordt geanalyseerd qua thema's als verlangen, esthetiek en macht. Beide essays zijn van behoorlijk inhoudelijke kwaliteit.




Meer promotioneel is de Casting Dominique Swain & Jeremy Irons (11:44), waarin we de casting-sessies van beide acteurs zijn, en de oude featurette On the Set (8:20), vooral een bijdrage die u warm dient te makne voor de film. Er is een collectie met 8 verwijderde scènes (25:59) die de film even lang zouden hebben gemaakt als de prent van Kubrick, en een trailer (2:03).

CONCLUSIE
Ondanks de controversiële inhoud is Lolita van Lyne redelijk braaf, en wie de film voor de verkeerde redenen koopt, zal zich - terecht - bedrogen voelen. De Imprint-versie van Via Vision is zeker qua extra's de version of choice.