FILM
Mixed Martial Arts is een gevechtssport (nu ja...) waarbij álle stijlen zijn toegelaten: een worstelaar tegen een karateka of een judoka tegen een bokser... alles is mogelijk, zo lang er maar meppen worden uitgedeeld. Amateurworstelaar Mark Kerr (Dwayne Johnson) wijt het succes van de sport aan de spektakelwaarde die door dit gebrek aan regels wordt veroorzaakt. Zelf heeft hij anno 1999 nog geen enkele kamp verloren, maar hij slikt opiaten in industriële hoeveelheden, omdat het feit dat ze the living snot uit zijn lijf slagen, gepaard gaat met de nodige pijn. Zijn relatie met zijn vriendin Dawn (Emily Blunt) kent om het beleefd uit te drukken pieken en dalen, en vooral als Mark zichzelf heeft ingespoten met pijnbestrijdingsmiddelen is hij even aanspreekbaar als een zombie.




Het komt dan ook pijnlijk uit dat hij tijdens een wedstrijd in Japan KO wordt geslagen, zij het dat het resultaat betwistbaar is, want zijn tegenstander, de Rus Igor Vovchanchyn (Oleksandr Usyk), heeft, toen Mark al neer was, hem nog enkele kniestoten op zijn hoofd verkocht. De wedstrijd wordt achteraf als onbeslist geregistreerd, maar Marks vertrouwen is helemaal naar de vaantjes, en hij neemt een overdosis. Zijn sparring partner Mark Coleman (Ryan Bader) probeert hem weer op het juiste pad te krijgen, maar dat komt zijn relatie met Dawn niet ten goede. En daarnaast: hoe lang denkt Mark Kerr nog dat hij een beroep kan maken van zijn gezicht in elkaar te laten slaan?




Met The Smashing Machine probeert regisseur Benny Safdie een rauw en intiem portret te schetsen van MMA-legende Mark Kerr. Centraal staat een compleet onherkenbare Dwayne Johnson, die niet alleen hier een andere rol speelt dan de actie-of comedyheld die we van hem gewoon zijn, maar een opvallend eloquente, diepgravende rol levert en er nog mee wegkomt ook. Als Kerr toont hij niet alleen fysieke kracht, maar vooral kwetsbaarheid: een man die worstelt met verslaving, roem en een destructieve relatie. Johnsons transformatie is zonder twijfel het sterkste element van de film en werd door critici vaak geprezen als een van zijn beste prestaties tot nu toe. De film laat niet alleen de brute gevechten zien, maar ook de mentale en emotionele tol die de sport eist. De relatie met zijn partner, gespeeld door een magistrale Emily Blunt, vormt daarbij een belangrijk maar soms onderontwikkeld narratief.




Af en toe denk je naar een documentaire te kijken, en het is een feit dat Safdie er in slaagt om de film ook aantrekkelijk te houden voor mensen die geen hoge pet ophebben van het MMA-circus. De gevechtsscènes zijn met de nodige ongepolijste stijl geloofwaardig en intens, maar af en toe nemen ze wel de vaart uit de film. Hierdoor voelt het geheel soms fragmentarisch en minder meeslepend dan het zou kunnen zijn. Wat The Smashing Machine echter interessant maakt is dat het geen typische "underdog"-sportfilm is, maar een somber en eerlijk portret van een man die ten onder dreigt te gaan aan zijn eigen ambitie. De film mist af en toe een beetje focus, maar - excuseer de woordspeling - Johnson levert hier een krachttoer.

BEELD EN GELUID
De film lijkt haast op een documentaire, compleet met video-achtige beelden die de sportverslaggeving in de dagen van weleer moet weergeven. De contemporaine stukjes zijn dan weer goed van kwaliteit, met details zoals de geoliede spieren van Johnson die blinken als nooit tevoren. De shaky cam maakt de film echter af en toe wat onaangenaam en rusteloos om te zien. We krijgen een geluidstrack in DTS-HD MA 5.1 én in Auro-3D 13.1, maar voor dat laatste, ongebruikelijke geluidsformaat hebben we geen aangepaste installatie - deze wordt overigens standaard gedownscaled naar DTS-HD MA 7.1. De vechtscènes klinken hard en compromisloos en de surrounds versterken door middel van joelende supporters de indruk dat je je werkelijk in een gevechtsarena bevindt.




EXTRA'S
Een beetje duiding over de historische Mark Kerr zou welkom geweest zijn, maar het heeft niet mogen zijn.

CONCLUSIE
The Smashing Machine heeft de verdienste dat de film het Mixed Martial Arts-milieu op verhelderende wijze kan overbrengen naar een groot lekenpubliek. Het tempo van de film is niet altijd even consistent, maar de acteerprestatie van Dwayne Johnson is minstens een punt extra waard.