CONCERT
De twee Zwitserse mafkezen Boris Blank en Dieter Meier vormen al van in 1979 het bizarre elektropopduo Yello, in de oorspronkelijke bezetting met Boris Blank en de intussen afgehaakte Carlos Peron. Miljonair, professioneel golfer en kinderboekenauteur Dieter Meier werd aan de band toegevoegd toen bleek dat de band om een vocalist verlegen zat. Yello grossiert in zware synthesizers, samples van industriële klanken waardoor dan de diepe basstem van conceptueel artiest Meier wordt geweven. Het resultaat is een compleet surrealistische, dadaïstische mengelmoes van regelrechte onzin. Hun bekendste song is ongetwijfeld het nonsensikale Oh Yeah, terug te vinden in de soundtrack van onder meer Ferris Bueller's Day Off en The Secret Of My Success, en tevens bekend als het thema waarin in de reeks The Simpsons het personage Duffman ten tonele wordt gevoerd. In die context raden we u graag de aflevering The City Of New York Vs. Homer Simpson uit seizoen 9 aan. Volgens Boris Blank kunnen de twee heren alleen al van de royalties op die éne song rentenieren. Yello kreeg laatst nog van de Zwitserse overheid een carrièreprijs voor de manier waarop de heren de uitstraling van Zwitserland op cultureel vlak hebben bevorderd. En terecht.




Dieter Meier is intussen tachtig (!), maar onder meer op de recente CD Point leren de heren de jeugd wat rocken is, met songs als Waba Duba en Out Of Sight. Van die recente songs is er op deze concertregistratie uit 2017 uiteraard nog geen sprake. Omdat de vocale talenten van Dieter Meier nu ook weer niet dát zijn, doen de heren beroep op vaste zangeressen zoals Malia op Electrified II, Cold flame en Starlight Scene, en Fifi Rong op Kiss the cloud en Lost in motion. Naast hun indrukwekkende batterij synthesizers doen de heren ook beroep op een gitarist, een drummer en een vijftal koperblazers, die je niet dadelijk met Yello zou associëren, alhoewel die koperblazers weliswaar zinnig zijn, nummers als The Race indachtig. In het verleden hadden de heren overigens ei zo na een nummer één-hit te pakken met The Rhythm Divine met Shirley Bassey, maar die is kennelijk oud (en out) voor deze tournee.




Uit hun vijfde CD, One Second, brengen de heren wel het nummer Si Señor The Hairy Grill, wat betekent dat nummers als Call It Love en Goldrush spijtig genoeg van de setlist ontbreken. Wél present: klassiekers als The Evening's Young en Bostich, en natuurlijk Tied Up en The Race uit hun meest succesvolle album Flag. Ook spijtig dat Blank en Meier de CD Baby volledig links laten liggen, want een live versie van Blender zou het feest compleet maken. Het oeuvre van Yello is intussen behoorlijk indrukwekkend te noemen, veel indrukwekkender dan alleen de éne monsterhit Oh Yeah laat vermoeden. Toch laat dit concert ons ietwat op onze honger zitten: het spektakel had gerust nog een half uurtje langer mogen duren, en wat meer van voornoemde hits bevatten. Misschien moesten de heren op tijd terug binnen zijn in het bejaardentehuis; wie zal het zeggen?




TRACKLIST
1. Magma
2. Do it
3. The evening's young
4. Limbo
5. Bostich
6. Electrified II (feat. Malia)
7. Cold flame (feat. Malia)
8. 30.000 days
9. The time tunnel
10. Kiss the cloud (feat. Fifi Rong)
11. Lost in motion (feat. Fifi Rong)
12. Tied up
13. Liquid lies
14. Starlight scene (feat. Malia)
15. Tool of love
16. Oh yeah
17. Blue biscuit
18. Si señor the hairy grill
19. The yellofier song
20. The race

BEELD EN GELUID
Het concert is vooral een visueel spektakel met veel laserprojecties, terwijl Dieter Meier feitelijk geen stap zet en Boris Blank veilig achter zijn batterij synthesizers het kloppend hart van Yello vormt. De set is vrij donker, en lijkt opgenomen in een gigantische oude fabriek die omgevormd is tot concertzaal. Het beeld is weliswaar uitgevoerd in 1080i, wat in de meer stroboscopische fases voor een beetje artefacting zorgt. Het geluid is uitgevoerd in een niet zo gebruikelijke DTS-HD MA 4.1, naast een PCM 2.0-track. De regie voor deze schijf is overigens in handen van de heren van Yello zelf, die als de dood zijn voor externe bemoeienis.




EXTRA'S
Helemaal dada zou het worden als u bij de Blu-ray een banaan of zo had gekregen. Niet dus.

CONCLUSIE
De twee oude heren van Yello leren de jeugd wat muziek is. Je zou een band die het voornamelijk moet hebben van het aan elkaar plakken van samples niet aangeven, maar een live-concert van de heren is een belevenis.