FILMS
Axel Foley (Eddie Murphy) is een agent uit Detroit die op zijn zachtst gezegd nogal eigengereid te werk gaat, en meestal een spoor van vernieling achterlaat waar hij ook een voet zet. Na de zoveelste reprimande van zijn oversten ontmoet Axel een jeugdvriend, Mikey Tandino (James Russo), die net als hijzelf eertijds een klein crimineeltje was, maar waar Axel het rechte pad heeft gekozen, is Mikey altijd een schelm gebleven. Bij een baantje in Beverly Hills heeft hij een stapel waardepapieren aan toonder gestolen van de mafieuze kunstkenner annex crimineel Victor Maitland (Steven Berkoff), en twee van zijn cronies komen op de bewuste avond voor de deur van Axels appartement Mikey een kogel door het hoofd jagen. Ondanks uitdrukkelijk verbod van zijn chef neemt Axel zijn uitstaande verlof op en begeeft zich naar Beverly Hills, waar hij begint te graven in de entourage van Maitland, en en passant jaagt hij de lokale agenten Taggart (John Ashton) en Rosewood (Judge Reinhold) op de kast, alsook hun overste, Andrew Bogomil (Ronny Cox).




Beverly Hills Cop is een vroege productie van het duo Jerry Bruckheimer/Don Simpson, en was in de jaren '80 een hit van jewelste. De mengeling van eigentijdse popsongs, een ongelofelijke hoeveelheid auto's die tot schroot worden herleid en vooral de aanstekelijke rol van Eddie Murphy - in een tijd toen de man nog te genieten was - als flik die het vliegend schijt heeft aan regeltjes, zorgde voor volle zalen én lanceerde de carrière van de tot dan toe onbekende Harold Faltermeyer als verantwoordelijke voor de soundtrack. Samen met Jan Hammer voor Miami Vice slaagde Faltermeyer erin de hoogste regionen in de hitlijsten in te nemen met louter instrumentale nummers die rechtstreeks van de film waren afgetapt. Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf, zoals de meeste Bruckheimerfilms, en het is al van bij de eerste aanblik op Steven Berkoffs smoelwerk duidelijk dat Victor Maitland het meesterbrein is. Eddie Murphy werd bovendien voor de productie als goedkoper alternatief opgepikt omdat in eerste instantie Sylvester Stallone de bons had gekregen, omdat die meer inspraak in het scenario wilde maar niet kreeg. Het bleek een schot in de roos, en Beverly Hills Cop is tot op deze datum nog altijd de film waar Murphy het hardst mee kan uitpakken. Beverly Hills Cop is een trip naar het verleden toen flikkenfilms nog een stuk ongecompliceerder waren dan vandaag de dag, naar een tijdperk waarin de gsm en het internet nog niet waren uitgevonden, en detectives hun ding nog moesten doen met goed ouderwets speurwerk.




BEELD EN GELUID
Vraagje: waarom brengt men op Blu-ray de film eerst gerestaureerd in 4K uit, om vervolgens een échte UHD uit te brengen? Antwoord: om u twee keer langs de kassa te doen passeren, natuurlijk. Je zou echter met deze beeldkwaliteit gaan geloven dat dit een recente film is. Buiten een beetje grain dat de film alleen er maar natuurlijker laat uitzien, en de softness van het beeld is dit een meer dan degelijke transfer, met mooie kleuren, scherpe aflijning en mooi contrast. De openingsscène, waarin een truck vol sigaretten genoeg schade aanricht om een autokerkhof te vullen, is een mooi voorbeeld van hoe de beeldkwaliteit is opgevijzeld: elk krasje op elke bumper is in detail te zien. De geluidstrack is gewoon DTS-HD MA 5.1 gebleven en is niet aangepast. Deze is evenwichtig en laat vooral de selectie popsongs die de film kruiden goed uit de verf komen, met naast Harold Faltermeyer ook bijdragen van Apollonia 6, Patti Labelle, The Pointer Sisters en Glenn Frey. De film gebruikt echter veel muziek om het gebrek aan surroundeffecten te verdoezelen, wat misschien een kenmerk van de tijd was.

EXTRA'S
De UHD bevat geen extra's, maar die zijn allemaal terug te vinden op de bijhorende Blu-ray, die identiek is aan die in deze set. Deze bevat om te beginnen een audiocommentaartrack door regisseur Martin Brest, alsook een geïsoleerde score in Dolby Digital 5.1. Ook nieuw toegevoegd zijn twee verwijderde scènes (3:49) en een viertal stukjes interview uit 1984, waaronder Axel's Wild Ride (0:46) waarin Eddie Murphy commentaar geeft over het tempo van de film, Detroit Cops vs. Beverly Hills Cops (1:31) waarin Murphy en regisseur Martin Brest de twee visueel verschillende stijlen van de politiekorpsen in Michigan en Los Angeles toelichten, Eddie's Impromptu Lines (2:34) waarin Brest vertelt hoe Eddie Murphy sommige scènes in het script naar believen mocht invullen, en Taggart and Rosewood (1:57), waarin Brest Foley's twee acolieten vergelijkt met Laurel en Hardy.




In The Phenomenom Begins (29:11) leren we dat er verschillende versies de ronde doen over het ontstaan van deze flikkenfilm, zeker is dat hij in 1977 ontsproten is aan de Hollywoodiaanse breinen van Michael Eisner en Don Simpson (in die tijd één van Paramounts grootste mannen). Het oorspronkelijke script was helemaal geen komedie, men had voor de hoofdrol zelfs namen als Clint Eastwood, James Caan of Al Pacino in gedachten. Uiteindelijk werd de hoofdrol aan Mickey Rourke aangeboden. In die tijd was dat een normale keuze, want na Body Heat van Lawrence Kasdan was Mickey één van Hollywoods meest gevraagde acteurs. Rourke had echter zo veel werk met andere films dat de rol bij Sylvester Stallone terechtkwam. Regisseur Martin Brest was helemaal niet opgezet met het feit dat hij een Stallone-film moest draaien en nog minder met Slys bemoeienissen, zo stelde Stallone voor om de naam van Axel Foley te veranderen in Axel Cobretti omdat zo'n naam beter bij zijn stoer imago pastte. Op de duur werden de kosten door Stallones veranderingen zo hoog dat de spierbundel aan de kant werd gezet. Om processen te vermijden kreeg Sly de hoofdrol in Cobra (Axel Cobretti, snap je?) Eddie Murphy bleek de ideale zet te zijn en dit voor zowel de producenten als voor Brest. De sterkomiek improviseerde zeer veel en dat is volgens Brest de sterkte van de film geworden. Het castingsproces verliep ook vrij ongewoon, wist je bijv. dat de baas van Axel Foley (de schreeuwlelijkerd Todd) gewoon werd opgemerkt in een politiebureau van Detroit? Casting Beverly Hills Cop (9:37) bestaat uit een zeer interessant interview met Margery Simkin, de dame die verantwoordelijk was voor de cast. Beverly Hills Cop was haar eerste Hollywoodfilm en meteen eentje met zeer veel problemen. Alle personages waren immers gekozen met in het achterhoofd dat Beverly Hills Cop een Stallone-film ging worden. Uiteindelijk werd het geen "Rambo blows up Beverly Hills", maar wel een politiekomedie en dat zorgde voor heel wat veranderingen. Zo werd niet alleen Frank Stallone (de broer van Sly die in de muziekwereld ooit een onehitwonder was met Far From Over) vervangen door James Russo. Ook werd het duo Taggart en Rosewood een soort Laurel & Hardy. En soms is alles puur toeval; Steven Berkoff kreeg bijvoorbeeld de rol van slechterik omdat Margery op het vliegtuig de Bond-film Octopussy zag.




Naast een locatiemap waarop allerlei weetjes over beroemde plaatsen in Beverly Hills te vinden zijn, namelijk Beverly Hills Police Station (1:28), Victor Maitlands Mansion (1:45), The Biltmore (0:51), Warehouse (0:58), Art Gallery (1:31), Harrow Club (0:40) en Strip Club (0:28), is er ook nog The Music Of Beverly Hills Cop(7:49) Dankzij het fantastische technopopnummertje van Harold Faltermeyer werd de soundtrack een enorm succes. De commerciële popmuziek heeft ook nog een andere functie, de funkmuziek diende om kosten te besparen op de geluidseffecten. Zo moet je maar eens letten op de legendarische achtervolgingsscène met de vrachtwagen, het enige wat uit je speakers knalt is Neutron Dance van Pointer Sisters. Ook nieuw op deze schijf is een BHC Mixtape '84 met muziekclips van de nummers The Heat Is On (1:59), Neutron Dance (3:28), New Attitude (1:04), Do You Really (1:16), Stir It Up (4:45), en Nasty Girl (3:30). Als afsluiter krijgt u nog een trailer (2:33).

CONCLUSIE
Op 4K is het een leuk weerzien met Axel Foley, en ons geluk kan niet op, want ook de twee sequelfilms zijn op 4K uitgebracht; daarover later meer. Nu nog de vierde film en we zouden voorwaar tevreden zijn.