FILM
Ben Richards (Glen Powell) woont in de sloppenwijken en is zijn job kwijt nadat hij bij de vakbonden heeft geklikt over de wantoestanden met radioactief afval bij zijn vorige werkgevers. Omdat hij dringend geld nodig heeft om medicijnen voor zijn zieke dochter te kopen, doet hij mee aan het barbaarse spelprogramma The Running Man, dat een kijkcijfersucces is, sinds de macht in de Verenigde Staten is overgenomen door The Network, een televisiestation zonder scrupules. De regels van The Running Man zijn simpel: 30 dagen overleven, terwijl er vijf professionele jagers achter je veren zitten, maar ook eenieder van het publiek geld kan verdienen door je te doden of je te verraden. De zieke geest die dit heeft bedacht, is Dan Killian (Josh Brolin), hoofd van het netwerk, die niet vies is van het spel te manipuleren als dat de kijkcijfers ten goede komt.




Tijdens zijn vluchtpoging ondervindt Ben echter dat nogal wat mensen hem willen helpen, in weerwil van de diverse premies die worden uitgeloofd om hem te doden of te verwonden. Tot zijn eigen verbazing overleeft hij de eerste paar dagen, en wanneer zijn twee medekandidaten zijn uitgeschakeld, zet hij alles op alles, met een revolutie tot gevolg.

The Running Man is een remake van een film uit 1987 met Arnold Schwarzenegger, die in deze film een cameo maakt met zijn gezicht op de "new dollar"-briefjes. Het is een beetje The Hunger Games voor volwassenen, met dat verschil dat iedereen mag meedoen. Gladiatorenspelen zijn zou oud als de geschiedenis zelf, en het brood en spelen-principe was al een uitgangspunt voor menig film. Regisseur Edgar Wright, bekend van de Cornetto-trilogie, maakt van deze film een uitzinnig spektakel dat niet alleen de randen van de goede smaak opzoekt, maar er ook een flink stuk overgaat. Edgar Wright probeert een klassiek dystopisch concept nieuw leven in te blazen, en alhoewel het uitgangspunt, een man die tot het uiterste gedreven wordt om mee te doen, tot de verbeelding spreekt, voelt de film zelden zo scherp als hij zou kunnen zijn.




Energiek is de film wel; de éne flitsende montage volgt de andere op, alles wordt ondersteund met een pompende soundtrack, en als je niet te hard nadenkt, kan je je tot op zekere hoogte inleven in het charisma en de vastberadenheid van protagonist Glen Powell. De film is echter té oppervlakkig om de satire op mediacultuur en ongelijkheid dat auteur Stephen King in zijn boek heeft gestopt, correct weer te geven, en ergens voel je dat er een groter verhaal achter zit dat er maar niet wil uitkomen. Visueel en productioneel zit het allemaal degelijk in elkaar: de retro-futuristische wereld is stijlvol en herkenbaar, en de cast, met onder meer Josh Brolin als antagonist, zorgt voor solide acteerwerk. Maar ondanks die sterke ingrediënten blijft het gevoel hangen dat hier meer in zat.

BEELD EN GELUID
Wederom moeten we een pets uitdelen aan Dutch Filmworks, dat de film in een kale release hier uitbrengt. Voor betere specificaties én extra's op de koop toe moet u naar het buitenland uitwijken, wat wij hebben gedaan, in casu in Frankrijk. Op het vlak van beeld en geluid probeert The Running Man (2025) echt indruk te maken, Visueel kiest regisseur Edgar Wright voor een retrofuturistische stijl die aanvoelt als een opgepompte mediamaatschappij: felle neonkleuren, oververzadigde beelden en een bijna hysterische montage met tussen twee bloedspetters door een commercial voor ontbijtgranen. Als het Wrights bedoeling was om sensatiezucht in beeld te brengen op een haast koortsige manier, dan is hij daar aardig in gelukt, alhoewel twee uur van dittum bijzonder vermoeiend werkt op de netvliezen. Op geluidsvlak is de film minstens even ambitieus, met een knoert van een Dolby Atmos-track waarin muziek en montage strak op elkaar zijn afgestemd, en afgewisseld worden met elektronische beats en industrieel klinkend lawaay. Elk schot, elke explosie en elk publieksgejuich klinkt vol en impactvol. Toch geldt ook hier: soms is het net iets te veel van het goede. De geluidsmix kan overweldigend zijn, met muziek en effecten die dialogen af en toe naar de achtergrond drukken. Net als bij het beeld ontbreekt het soms aan subtiliteit.




EXTRA'S
We bevinden ons in de merkwaardige situatie dat de Blu-ray minder bonusmateriaal bevat dan de 4K. Gemeenschappelijk is een audiocommentaar van regisseur Edgar Wright, scenarist Michale Bacall en acteur Glen Powell, dat al haast even chaotisch klinkt als de film zelf. The Hunters and the Hunted (16:34) biedt een kort overzicht van de prota- en antagonisten die de arena in deze film betreden, samen met wat stukjes interview. Welcome to the Running Man (16:45) schetst de toekomstwereld die de filmmakers voor ogen hadden, en Surviving the Game (28:37) toont ons waar er op de wereld allemaal film is geschoten en stunts werden voorbereid.




De rest van het bonusmateriaal staat alleen op de 4K en vangt aan met een documentaire The Hunt Begins (11:31), waarin het boek van Stephen King onder de loep wordt genomen, en zoals we allemaal weten is King zelden tevreden over zijn verfilmingen. De 5 "The Running Man Commercials"-clips (1:53) die in de film gebruikt worden om het publiek op te zwepen zijn hier apart te bekijken, alsook 3 "The Running Man Show"-clips (4:21) waarin in het kort nog eens de regels worden uitgelegd, en de 6 "Self-Tapes" (14:31), videoboodschappen die de deelnemers dagelijks moeten uploaden om te bewijzen dat ze nog in leven zijn. Er zitten nog wat andere nep-programma's in de film, en die krijgt u te zien in 8 clips "Other Network Shows" (20:20), waaronder Speed The Wheel, een geheel nieuwe interpretatie van het Rad van Fortuin, alsook The Americanos, reality-tv waar zelfs Play zich voor zou schamen. Ook de 2 clips van The Apostle (4:19), een notoir tegenstander van de spelshows van The Network, zijn te zien. Daarnaast krijgen we in Stunts Compilation (1:39) een kijkje in het makingsproces van bepaalde scènes, geholpen door flink wat (nep)bloed, en er is ook nog een Hair, Make-up and Costume Test (25:46) waarin de acteurs respectievelijk langs de kapper, de schminkster en de kleedster mogen passeren. Dan volgen er nog 12 verwijderde en uitgebreide scènes (11:03) en 6 trailers & digital spots (7:43).

CONCLUSIE
Waarom Paramount, of hun lokale distributeur Dutch Filmworks, deze release hier niet uitbrengen, is alweer zo'n onbegrijpelijke beslissing van hogerhand. Wie dat heeft bedacht, zou verplicht moeten worden om aan de spelshow mee te doen. Beeld en geluid van deze release zijn bikkelhard, tot in het overdrevene toe. Vermijd de lokale release!