FILM
Na een spectaculaire diefstal op een juwelenzaak waarvan de naam met een A begint, krabt de politie zich in het haar over de code die de gangsters hebben achtergelaten. Getuigen meenden dat de aanval gecoördineerd wordt door een lange blonde vrouw (Brigitte Nielsen). Bij een tweede aanslag wordt Axels (Eddie Murphy) oude vriend Bogomil (Ronny Cox) - B dus - neergeschoten. Het is hét moment voor Axel om terug af te zakken van Detroit naar Beverly Hills, waar hij Taggart (John Ashton) en Rosewood (Judge Reinhold) tracht bij te staan in hun onderzoek. De twee inspecteurs worden echter door hun chagerijnige overste, Harold Lutz (Allen Garfield) gelast met het uitschrijven van parkeerbonnen. Axel trekt zich uiteraard niets aan van de reglementen, en kan Lutz wijsmaken dat hij een speciaal, districten overstijgend mandaat heeft om de bende op te trachten te rollen, en hij komt daarmee in het vaarwater van een louche eigenaar van een schietclub, Maxwell Dent (Jürgen Prochnow), van wie Axel vermoedt dat hij zaken doet met leverancier in oorlogstuig.




De tweede Beverly Hills Cop-film tapt uit hetzelfde vaatje als de eerste, en het is dan ook niet verwonderlijk dat je bij een groot deel van de grappen een déjà-vu krijgt. De opbouw is dan ook 100 % identiek, vanaf de openingsscène waarin Murphy bij zijn undercoverwerk gestoord wordt. De frisheid van de eerste film is er met andere woorden af. Murphy had meer inspraak in het scenario geëist (hij wilde bijvoorbeeld niet in het buitenland filmen, en ook niet dat de film zou worden herwerkt tot een televisieserie), en de opzet van de film is al iets vergezochter dan het eerste deel - waarom de moordenaars per se willen moorden volgens de letters van het alfabet is een mysterie. De agenten die Axel in de eerste film nog tegenwerkten, zijn nu zijn buddies geworden, en samen vechten ze tegen de nieuwe generatie oversten die geen pap lust van hun onorthodoxe onderzoeksmethodes, waardoor we weer bij de uitgangspremisse zijn. De film wordt bovendien geplaagd door enkele onnodige cameo's, zoals die van Playboy-baas Hugh Hefner, die waarschijnlijk per se met zijn smoel in een film wilde, maar niets bijdraagt aan het scenario buiten een houterige acteerprestatie waar ze zich zelfs in de meeste amateurgezelschappen zouden voor schamen.




Regisseur Tony Scott heeft echter genoeg know-how om de vele actiescènes, waarin vooral een hoop auto's en in de marge af en toe een rij parkeermeters tot schroot herleid worden, met als hoogtepunt een achtervolgingsscène waarin de politie met een betonmolen (!) rondrijdt. En de plot? Tja, die is al even zeer bij de haren gesleurd als in de eerste film, maar wees nu eerlijk, dat is niet de reden waarom u naar Beverly Hills Cop kijkt. Daarnaast kan Brigitte Nielsen voor geen meter acteren. Aan de kassa werd het tweede deel echter géén succes, wat onder meer het lange hiaat verklaart tussen de tweede en de derde film.

BEELD EN GELUID
Ook de tweede film van de franchise is na de eerste uitgebracht op UHD, zij het dat we er voor in het Verenigd Koninkrijk zijn gaan shoppen. De film vertoont wel een beetje ouderdom en is nogal grainy, en de kleuren steken niet zo primair af zoals bij het eerste deel, maar algemeen gesproken is dit een goeie transfer, waarin we onder meer in detail de verschillende auto's te zien krijgen die Murphy om zeep helpt. De geluidstrack is opnieuw uitgevoerd in DTS-HD MA 5.1, en blijft een mengeling van popsongs en de intussen klassiek geworden Harold Faltermeyer-deuntjes. De surrounds zijn acceptabel maar halen het uiteraard niet bij een recentere film.




EXTRA'S
De UHD bevat geen extra's en een Blu-ray zit er deze keer niet bij. U had volgens ons minstens het telefoonnummer van Eddie Murphy moeten krijgen, zodat hij uw auto tot oud ijzer kon komen herleiden.

CONCLUSIE
Ook het tweede deel van de strapatsen van Axel Foley kan u nu in 4K bekijken, en de schijf is gewoon goed, maar blijft verstoken van extra's.