FILM
De Newyorkse architect Paul Kersh (Charles Bronson) is op een avond niet thuis, wanneer zijn vrouw Joanna (Hope Lange) door drie punks (waaronder Jeff Goldblum) wordt vermoord en zijn dochter Carol (Kathleen Tolan) zodanig brutaal wordt verkracht dat ze rijp is voor de psychiatrie. Kersh schijnt er allemaal nogal kalm bij te blijven. Wanneer hij enige tijd later voor een architectenopdracht naar Tucson, Arizona wordt gestuurd, leert hij van zijn lokale contact (Stuart Margolin) dat in Arizona de misdaadcijfers veel bescheidener zijn omdat iedereen er gewapend rondloopt. Als afscheidscadeautje krijgt Paul bij zijn vertrek van hem een wapen cadeau.




En dan is het hek van de dam: Paul trekt 's nachts de straten op, op zoek naar misdaad, en telkens iemand hem tracht te overvallen, wordt de dader door hem hoogstpersoonlijk afgeknald. De burgerwacht, zoals hij in de pers genoemd wordt, zet keer op keer de politie te kakken, ook al omdat die hun werk niet naar behoren doen, maar de mediatisering heeft wel voor gevolg dat de burgers meer en meer het recht in eigen handen beginnen te nemen, en dat de misdaadcijfers plots gehalveerd zijn. Wanneer de politie een oproep doet aan de burgerwacht om zich over te geven, melden niet minder dan 23 personen zich die beweren dat ze de burgerwacht zijn. De echte Kersh blijft voorlopig onder de radar, maar het net van inspecteur Ochoa (Vincent Gardenia) wordt strakker en strakker...




Death Wish, geregisseerd door Michael Winner, was, en is nog, een beetje een controversiële film, omdat die in het wapengekke Amerika zo vurig pleit om het recht in eigen handen te nemen, met alle gevolgen vandien. Zelfs inspecteur Ochoa is niet helemaal overtuigd van de slechte bedoelingen van de burgerwacht, en het is bijna met tegenzin dat hij op het spoor van Paul komt. De kracht van de film ligt vooral in de sobere, bijna kille manier waarop het verhaal wordt verteld. Bronson speelt Kersey als een stille, ingetogen man, wat zijn transformatie tot wraakzuchtige vigilante des te indringender maakt. Zijn minimalistische acteerwerk draagt bij aan de ongemakkelijke sfeer: hij zegt weinig, maar straalt steeds meer dreiging uit, en is rechter en beul tegelijk. Wat Death Wish bijzonder maakt, is dat het geen eenduidig moreel standpunt inneemt. De film lijkt enerzijds begrip te tonen voor Kersey's woede en frustratie, maar roept tegelijk vragen op over de gevolgen van zijn acties. Wordt hij een held, of verliest hij juist zijn menselijkheid? Die ambiguïteit zorgt ervoor dat de film blijft nazinderen.




Visueel is de film sterk geworteld in het New York van de jaren '70: grauw, chaotisch en vooral onveilig. Die setting versterkt het gevoel van paranoia en verval, en maakt Kersey's angst (en latere woede) geloofwaardig. Toch is de film niet zonder kritiek. Het tempo ligt soms traag, en sommige nevenpersonages blijven oppervlakkig. Daarnaast is de manier waarop geweld wordt weergegeven voor sommigen problematisch, omdat het kan overkomen alsof de film legitimeert om het recht in eigen handen te nemen. Al met al is Death Wish echter een invloedrijke en prikkelende film die discussie oproept over recht, wraak en moraliteit. Het is geen gemakkelijke kijkervaring, maar wel een die blijft hangen en uitnodigt tot nadenken.

BEELD EN GELUID
Death Wish heeft een beetje de tand des tijds tegen zich. De remastering in 4K heeft geen wonderen gedaan, maar het is toch de beste presentatie die er van te maken valt. Met de middelen van de tijd in acht genomen is dit nog een best redelijke presentatie waarbij het echter in de donkerste krochten van New York al eens aan detail durft te ontbreken. Lichtere scènes bieden meer details, zoals de rimpels op Bronsons karakterkop. Artefacts zijn er aan de andere kant dan weer niet, dus we zullen een beetje mild zijn. We krijgen zowel een DTS-HD MA 5.1-track als een (standaard opstartende) DTS-HD MA 2.0-track. De eerste klinkt een beetje kunstmatig, zeker de openingsscène aan de kust, en de 2.0-track ligt dan ook dichter bij het originele sound design. Er zijn Engelse CC-ondertitels aanwezig




EXTRA'S
Beide schijven bevatten een exclusief nieuw audiocommentaar, ingesproken door Paul Talbot, de biograaf van Charles Bronson. De man kent zijn onderwerp door en door en biedt veel interessante informatie over de in 2003 overleden acteur. De (regio A-)Blu-ray bevat daarnaast ook nog een interview met acteur John Herzfeld (18:24), die een verder ongecrediteerd slachtoffer van Kersh speelt in de film, en in de seventies daadwerkelijk in New York woonde. Er zijn een paar radiospots (1:31), een TV Spot (1:03) en een trailer (2:20) overgebleven, maast de gebruikelijke cross-promotionele trailers.

CONCLUSIE
Death Wish is een stuk filmgeschiedenis dat nog vier sequels zou voortbrengen, en later een remake zou kennen met Bruce Willis in de hoofdrol. Zoals vaak is het origineel beter, en de 4K-presentatie maakt van de film wat er nog te maken valt.