FILM
Met Becoming Led Zeppelin krijgt een van de meest invloedrijke rockgroepen uit de muziekgeschiedenis eindelijk een officiële documentaire die de naam "definitief" bijna verdient. Decennialang leek een volwaardige, door de band goedgekeurde film over Led Zeppelin onmogelijk. Archiefmateriaal zat verspreid over privécollecties, de groepsleden stonden zelden open voor diepgaande retrospectives en het imago van de band was uitgegroeid tot een bijna mythisch geheel van legendes, halve waarheden en rock-'n-roll-overdrijving. Regisseur Bernard MacMahon kiest daarom voor een opvallend slimme aanpak: hij probeert niet het volledige verhaal van Led Zeppelin te vertellen, maar focust uitsluitend op de wording van de groep. Dat blijkt uiteindelijk de grootste sterkte van de film.




In plaats van een klassieke "van succes tot ondergang"-structuur concentreert Becoming Led Zeppelin zich volledig op de periode vóór en vlak na de oprichting van de band, grofweg van de jeugdjaren van de vier leden tot de explosieve internationale doorbraak rond 1970. Daardoor krijgt de documentaire een heel specifieke identiteit. Dit is geen verhaal over decadentie, wereldtournees, hotelkamers die vernield worden of de tragische ondergang van drummer John Bonham - gestikt in zijn eigen braaksel na te veel zuipen. Het is een film over muzikanten die elkaar vinden op precies het juiste moment in de geschiedenis van de populaire muziek.




De documentaire opent met een schets van het naoorlogse Groot-Brittannië waarin Jimmy Page, John Paul Jones, Robert Plant en John Bonham opgroeien. Vooral de vroege carrière van Jimmy Page krijgt veel aandacht. We zien hoe hij evolueert van jonge muziekliefhebber naar een van de meest gevraagde sessiegitaristen van Londen. Die passages behoren tot de interessantste delen van de film omdat ze tonen hoe ongelooflijk ervaren en technisch ontwikkeld de groepsleden al waren vóór Led Zeppelin bestond. John Paul Jones komt naar voren als een bijna obsessief precieze arrangeur en multi-instrumentalist, terwijl Robert Plant en John Bonham worden voorgesteld als producten van de rauwe Midlands-bluesscene. Door die individuele achtergronden uitgebreid te behandelen, maakt de documentaire duidelijk dat Led Zeppelin niet zomaar toevallig ontstond. De groep was het resultaat van vier uitzonderlijk compatibele muzikale persoonlijkheden.




Wat meteen opvalt, is hoeveel respect de film heeft voor muziek zelf. Veel moderne muziekdocumentaires gebruiken songs vooral als achtergrond bij interviews en anekdotes, maar Becoming Led Zeppelin doet het tegenovergestelde. Nummers mogen ademen. Livefragmenten worden vaak minutenlang uitgespeeld zonder onderbrekingen van commentaar of snelle montage. Daardoor ervaar je de band niet alleen historisch, maar ook fysiek. Vooral op 4K is dat indrukwekkend. Het geluid speelt hier namelijk een gigantische rol.




Toch is Becoming Led Zeppelin niet zonder tekortkomingen. De grootste kritiek is tegelijk de meest voor de hand liggende: de documentaire is erg veilig. Omdat het een officieel goedgekeurde productie is, worden controversiële onderwerpen grotendeels vermeden. De film gaat nauwelijks in op de destructieve kanten van de Zeppelin-mythe, op beschuldigingen van plagiaat of op de excessen die de groep berucht maakten. Er zijn vrijwel geen interne conflicten of ongemakkelijke momenten. Alles draait om muzikale bewondering. Dat maakt de documentaire soms iets té eerbiedig. Wie een rauwe, kritische dissectie verwacht in de stijl van moderne muziekdocumentaires zal merken dat MacMahon vooral geïnteresseerd is in het vieren van de magie van Led Zeppelin, niet in het afbreken ervan. Daarnaast zullen hardcore fans mogelijk weinig echt nieuwe onthullingen ontdekken. Veel verhalen over de vroege jaren van de band zijn bekend terrein voor verzamelaars en biografie-lezers. De meerwaarde zit hier minder in nieuwe feiten dan in de manier waarop alles wordt samengebracht. Het unieke van Becoming Led Zeppelin ligt niet zozeer in sensationele informatie, maar in de combinatie van uitzonderlijk archiefmateriaal, sterke montage en de directe betrokkenheid van de overlevende bandleden.




Een ander opvallend punt is het abrupte einde. De film stopt precies wanneer Led Zeppelin uitgroeit tot de grootste rockband ter wereld. Artistiek gezien is dat begrijpelijk, de film gaat immers over het "worden" van Led Zeppelin, maar emotioneel voelt het alsof het verhaal halverwege ophoudt. Net wanneer de band zijn absolute creatieve hoogtepunt nadert, verschijnt de eindgeneriek. Dat laat tegelijk een gevoel van bewondering én frustratie achter. Je wil onmiddellijk verder kijken naar het volgende hoofdstuk dat nooit komt. Toch is het moeilijk om niet onder de indruk te zijn van wat deze documentaire uiteindelijk bereikt. Becoming Led Zeppelin slaagt erin om een groep die bijna versteend was tot pure rockmythologie opnieuw menselijk én muzikaal tastbaar te maken. De film herinnert eraan dat Led Zeppelin niet alleen bestond uit schandalen en legendarische verhalen, maar vooral uit vier uitzonderlijke muzikanten die elkaar op een uniek historisch moment vonden en samen iets revolutionairs creëerden.




BEELD EN GELUID
De 4K-uitgave is op audiovisueel vlak ronduit spectaculair. Visueel levert de 4K indrukwekkend werk af. De documentaire combineert gerestaureerde concertbeelden, televisiemateriaal, amateurbeelden, foto's en nieuwe interviews. Uiteraard blijft de kwaliteit van het bronmateriaal wisselend, maar de restauratie gebeurt met veel respect voor de oorspronkelijke textuur. Filmgrain blijft behouden en oudere beelden ogen authentiek in plaats van kunstmatig gladgestreken. Sommige livefragmenten uit 1969 en 1970 zijn ronduit sensationeel. Je voelt bijna letterlijk de energie van een band die op het punt staat de rockmuziek volledig te veranderen. Vooral de interactie tussen de muzikanten springt eruit: Bonham die als een menselijke stormmachine speelt, Page die riffs uit zijn gitaar sleurt alsof hij ze ter plekke uitvindt, John Paul Jones die alles bij elkaar houdt met haast onzichtbare precisie en Plant die met pure charisma het centrum van het podium opeist.




De DTS-HD MA 5.1-track geeft de muziek een enorme kracht en dynamiek. John Bonhams drums klinken massief en diep zonder ooit modderig te worden, terwijl Jimmy Pages gitaarwerk scherp, warm en agressief tegelijk blijft. De mix heeft voldoende ruimte zodat elk instrument afzonderlijk hoorbaar blijft, zelfs tijdens de meest explosieve livefragmenten. Vooral via een degelijke surroundinstallatie verandert de documentaire soms bijna in een concertfilm. Het publiek weerkaatst subtiel door de achterkanalen terwijl de muziek centraal en dominant blijft. Dat zorgt ervoor dat de optredens een intensiteit krijgen die je bij veel oudere concertregistraties zelden hoort.

De leeftijdsklassificatie is overigens PG-13, want de heren bijten al eens graag in een hallucinogene paddestoel.




EXTRA'S
Een trailer (1:14). Daar lachen wij eens mee.

CONCLUSIE
Als 4K-uitgave is dit zonder twijfel een van de sterkste muziekdocumentaires van de afgelopen jaren. Niet omdat ze de volledige waarheid vertelt of de ultieme analyse van Led Zeppelin biedt, maar omdat ze de kracht van de band voelbaar maakt zoals weinig films dat ooit deden. Voor fans van klassieke rock, concertfilms en hoogwaardige muziekdocumentaires is dit bijna verplichte kost.